جلوه های رنج و درد بدنی در اجراهای مارینا آبراموویچ

هنر اجرا به گونه ای دردوره خود تجلی پیدا کرد که متمایز ازهنرهای زمان خود برد. در دهه ی ۸۰ بادی آرت خوانده شد و بار سیاسی با خودبه همراه داشت. جنبش هنر اجرا، بدن انسان را به عنوان بوم نقاشی خود برگزید، تا با قرارگیری در مکان های متنوع و زمان نامحدود به خلق اثر خود بپردازد. هنرمندان در این دوره بدن های خود را تحت فشارهای جسمی و اعمال مخاطره آمیز قرارمی دادند. در این اجراها بدن به ابزاری تبدیل می شود و در رنج قرار می گیرد تا مخاطب تحت تاثیر قرار گیرد، در آن شرکت کند و تجربه خاصی خودش را برداشت کند. یکی از این هنرمندان مارینا آبراموویچ هنرمند صربستانی ست. هنرمندانی که با رنج سعی دارد روخود راتزکیه دهد. اوبا استفاده درست از بدن خود، زمان، مکان و آگاهی کامل از حواس، چالش برانگیزترین و تاثیرگذارترین اجراها را به نمایش می گذارد. در این پژوهش به بررسی و تحلیل ۶ اثر مارینا آبراموویچ و ویژگی های شاخص آن پرداخته شده است. پژوهش به صورت توصیفی - تحلیلی صورت گرفته و روش گردآوری به صورت کتابخانه ای انجام شده است.

کلیدواژه ها:

هنر اجرا ، مارینا آبراموویچ ، رنج ، بادی آرت ، بدن انسان