اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر رابطه والد-کودک و استرس فرزندپروری مادران

مقدمه: سلامت روان و رشد سالم کودکان خردسال تحت تاثیر شیوه فرزند پروری والدین قرار دارد. لذا این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر رابطه والد-کودک و استرس فرزندپروری مادران انجام شد. روش: این پژوهش نیمه ­تجربی با طرح پیش ­آزمون و پس­ آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش مادران دارای فرزند خردسال شیراز (ایران) در سال ۱۴۰۱ بودند که از میان آن­ها ۳۰ نفر با شرایط ورود به پژوهش با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و با روش تصادفی ساده در گروه آزمون و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. مادران مورد مطالعه با فرم جمعیت شناختی، مقیاس­ رابطه والد_کودک پیانتا (Child-Parent Relationship Scale ) و پرسشنامه استرس فرزندپروری فرم کوتاه (Parenting Stress Scale Short Form) مورد ارزیابی قرار گرفتند. گروه آزمون تحت مداخله ۱۲ جلسه­ ۹۰ دقیقه­ای آموزش مهارت­های فرزندپروری مبتنی بر طرحواره قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. داده­ها با استفاده از آنالیز کوواریانس تک و چندمتغیره تجزیه ­و تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که آموزش فرزند پروری مبتنی بر طرحواره تاثیر معناداری بر میانگین نمره رابطه والد-کودک و و استرس فرزندپروری مادران دارای کودک خردسال دارد (۰/۰۰۱>P). بیش­ترین اندازه اثر به­ ترتیب مربوط به استرس فرزند پروری ۸۸ درصد و  رابطه والد-کودک  ۷۲ درصد  بود. نتیجه­ گیری: مطالعه حاضر نشان داد که آموزش فرزند­پروری مبتنی بر طرحواره می­تواند منجر بهبود رابطه والد-کودک و  استرس فرزندپروری در مادران دارای کودک خردسال گردد. لذا به­ کارگیری این روش ساده، مفید و کم هزینه توسط متخصصان بهداشت روان در جامعه ماداران دارای کودک خردسال توصیه می­شود.

کلیدواژه ها:

Parenting ، Schema Therapy ، Mother-Child Relations ، Stress ، Mothers ، فرزندپروری ، طرحواره ، رابطه والد-کودک ، استرس ، مادران