یافته های سنجش تراکم استخوان پس از درمان پیش گیرانه با آلندرونات در خانم های یائسه ی استئوپنیک؛ کدام دز درمانی بهترین اثرگذاری را دارد؟

مقدمه: استئوپروز (Osteoporosis) شایع ترین بیماری متابولیک استخوان در سراسر جهان است که بر اساس توده ی پایین استخوانی شناخته می شود و با پیشرفت این روند، منجر به افزایش خطر شکستگی های پاتولوژیک می گردد. استئوپنی، در مراحل اولیه ی روند کاهش توده ی استخوانی رخ می دهد. یافته های مطالعات در راستای شروع درمان در زمان بروز استئوپنی و دز درمانی با یکدیگر متناقض است. این مطالعه، با هدف ارزیابی استفاده از دز کم و بالای آلندرونات در مرحله ی استئوپنی در خانم های یائسه انجام شد.روش ها: مطالعه ی کارآزمایی بالینی تصادفی حاضر، بر روی ۱۵۲ خانم یائسه ی مبتلا به استئوپنی مراجعه کننده به درمانگاه روماتولوژی در سال های ۹۷-۱۳۹۶ انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تحت درمان با آلندرونات هفتگی دز ۳۵ و ۷۰ میلی گرم تقسیم و برای دو سال پی گیری شدند. تمامی بیماران تحت ارزیابی Bone mineral densitometry (BMD) پیش و پس از درمان قرار گرفتند و یافته ها مقایسه شد.یافته ها: دو گروه مورد بررسی از نظر سن، جنس، قد، وزن، شاخص توده ی بدنی و مدت یائسگی تفاوت معنی داری نداشتند (۰۵۰/۰ < P). یافته های BMD هر دو گروه شامل Fracture risk assessment system (FRAX) هیپ و مهره/مچ، T-score هیپ و مهره و نیز Z-score هیپ و مهره پس از دو سال به صورت معنی داری بهبود یافت (۰۰۱/۰ > P)، اما مقایسه ی دو دز درمانی تفاوت معنی داری از نظر بهبود یافته های BMD نشان نداد (۰۵۰/۰ < P).نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نتایج مطلوبی را در راستای درمان پیش گیرانه با آلندرونات در خانم های استئوپنیک گزارش نمود. همچنین، با توجه به نتایج مطالعه و آزار گوارشی که شکایت اصلی استفاده از آلندرونات می باشد دز هفتگی ۳۵ میلی گرم را می توان توصیه نمود.

کلیدواژه ها:

بیماری متابولیک استخوان ، بی فسفونات ، آلندرونات ، توده ی معدنی استخوانی