تبیین تجارب دستیاران تخصصی در مورد ویژگی های استاد بالینی خوب: یک مطالعه ی کیفی

مقدمه: با توجه به این که آموزش بالینی در قلب آموزش پزشکی قرار دارد، توجه به کارآمدی تدریس بالینی و استاد بالینی خوب نیز بسیار حایز اهمیت می باشد. استادان بالینی، در بیشتر مواقع دو نقش آموزشی و درمانی را به طور هم زمان ایفا می کنند و باید به قدری توانمند باشند که علاوه بر این که کار درست را انجام می دهند، چگونگی انجام آن را نیز به دانشجویان توضیح و نمایش دهند. مطالعه ی حاضر با هدف تبیین ویژگی های استاد بالینی خوب بر اساس تجارب دستیاران تخصصی انجام شد. روش ها: جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از روش واکاوی محتوا استفاده شد. ۱۴ دستیار تخصصی به صورت هدفمند وارد مطالعه شدند. برای جمع آوری داده ها از مصاحبه ی نیمه ساختار یافته استفاده گردید. کدگذاری و تحلیل داده ها با نرم افزار MAXQDA۲۰۱۲ انجام گرفت. یافته ها: در تجزیه و تحلیل مستمر و چرخشی داده ها، در نهایت ۶۰ کد حاصل شد که در ۱۰ زیر طبقه و ۳ طبقه ی اصلی قرار گرفتند. بر اساس تجارب دستیاران شرکت کننده در مطالعه، حمایت و پشتیبانی، پرورش دهنده بودن، مشاوره و راهنمایی، الگوی نقش بودن، اخلاق مداری، اهمیت دادن به بیمار، تخصص علمی، مهارت های بالینی، مدیریت آموزشی و تجربه ی معلمی، خصوصیات اصلی یک استاد بالینی خوب بودند که زیر سه طبقه ی «حامی و مرشد»، «الگوی اخلاق» و «مربی خردمند» دسته بندی شدند. نتیجه گیری: در این پژوهش، ویژگی های استاد بالینی خوب با ژرفای بیشتری مورد شناسایی قرار گرفت. با دقت و عنایت به نتایج مطالعه، استادان بالینی می توانند برنامه ریزی جامعی برای کسب این ویژگی ها داشته باشند و ضمن توانمند نمودن خود، به ارتقای آموزش بالینی و سلامت جامعه کمک نمایند.

کلیدواژه ها:

آموزش پزشکی ، روش تدریس ، دستیاری تخصصی ، مطالعه ی کیفی ، پزشکی بالینی