تبیین نقش حمایت اجتماعی در کمک جویی درمان زنان با تجربه ی بی اختیاری ادرار

مقدمه: بی اختیاری ادرار، عارضه ی مزمن و یک استیگمای اجتماعی (Social stigma) است. از عوامل مهم و تاثیرگذار بر توانایی کنار آمدن بیماران با ماهیت های مزمن، حمایت اجتماعی است که بر رفتارهای بیماران اثرگذار است و سبب تغییر کیفیت زندگی می شود، اما حمایت اجتماعی می تواند روشی برای ارتقای کمک جویی درمان نیز باشد. هدف از انجام این مطالعه، تبیین نقش حمایت اجتماعی بر کمک جویی درمان زنان با تجربه ی بی اختیاری ادرار می باشد.روش ها: در این مطالعه ی کیفی، ۲۰ زن با تجربه ی بی اختیاری ادراری، مراجعه کننده به بیمارستان های آموزشی- درمانی شهر تهران به صورت هدفمند انتخاب شدند. جمع آوری اطلاعات با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختارمند و عمیق انجام شد. برای واکاوی داده ها، از نرم افزار مکس کیودا (MAXQDA) استفاده شد.یافته ها: تحلیل تجارب مشارکت کنندگان، دو درون مایه را نمایان ساخت. درون مایه ی خلا حمایتی شامل سه طبقه ی اصلی «حمایت اطلاعاتی ناکارآمد اطرافیان»، «فقدان حمایت همسر»، «فقدان حمایت خانواده» و درون مایه ی حمایت فعال شامل دو طبقه ی اصلی «حمایت اطلاعاتی اطرافیان»، «همدلی همسر» بود.نتیجه گیری: حمایت اجتماعی کارآمد از منابع متفاوت همچون همسر، خانواده و دوستان، می تواند بر ترغیب و ایجاد رفتارهای کمک جویی درمان زنان با بی اختیاری ادرار نقش مثبت به سزایی داشته باشند؛ در حالی که حمایت اجتماعی منفی و ناکارآمد اطرافیان، می تواند از موانع مهم در پی گیری برای درمان بیماری محسوب شود.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی ، زن ، بی اختیاری ادراری ، مطالعه ی کیفی