تاثیر محافظتی ورزش بر عامل رشد عصبی در ناحیه ی CA۱ هیپوکامپ پس از سکته ی ایسکمیک مغزی در موش صحرایی نر

مقدمه: ایسکمی مغزی باعث ایجاد آسیب های ساختاری و عملکردی برگشت ناپذیری در نواحی خاصی از مغز به ویژه هیپوکامپ خواهد شد. شواهد نشان می دهد که فعالیت های ورزشی ممکن است ضایعات ناشی از ایسکمی مغزی را کاهش دهند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر محافظتی تمرین ورزشی بر بیان پروتئین عامل رشد عصبی (Nerve growth factor یا NGF) در ناحیه ی CA۱ هیپوکامپ به دنبال سکته ی ایسکمیک مغزی در موش صحرایی نر است. روش ها: تعداد ۲۴ سر موش نر Wistar با وزن ۳۰۰-۲۵۰ گرم به طور تصادفی انتخاب و به سه گروه (شم، ایسکمی/شاهد و ایسکمی/مورد) تقسیم شدند. Ratهای گروه مورد به مدت ۵ روز در هفته و به مدت ۸ هفته بر روی تردمیل دویدند. ایسکمی به روش انسداد کاروتید مشترک به مدت ۴۵ دقیقه ایجاد شد. از رنگ آمیزی Nissl جهت بررسی میزان مرگ سلولی و جهت ارزیابی بهبود وضعیت عملکردی و حرکتی، از آزمون Ladder استفاده شد. به علاوه، بیان پروتئین NGF به روش ایمونوهیستوشیمی مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: ایسکمی مغزی، باعث افزایش اختلالات عملکردی و میزان مرگ نورون های ناحیه ی CA۱ هیپوکامپ شد. در مقابل، تمرین ورزشی پس از آسیب ایسکمی باعث کاهش چشم گیر در مرگ سلولی و بهبود عملکرد حسی- حرکتی می شود. همچنین، بیان پروتئین NGF در گروه مورد نسبت گروه شاهد بیشتر بالاتر بود (۰۵۰/۰ > P). نتیجه گیری: زمانی که تمرین ورزشی استقامتی به عنوان روشی درمانی و توان بخشی پس از ایسکمیک مغزی تجویز شود، اثرات معنی داری بر افزایش بیان پروتئین NGF می گذارد و احتمال دارد از این طریق، موجب کاهش سلول های مرده و نیز بهبود عملکرد حرکتی گردد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، سکته ی ایسکمی مغزی ، عامل رشد عصبی