تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط بر پری لیپین ۳ بافت چربی احشایی و مقاومت به انسولین رت های نر مبتلا به دیابت نوع دو

مقدمه: واکنش پروتئین های قطره ی چربی به تمرین تناوبی، ممکن است منجر به ایجاد شرایطی شود که تشخیص مکانیسم زیربنایی تمرین ورزشی و دیابت نوع دو را فراهم نماید. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تاثیر دو شدت متفاوت تمرین تناوبی بر پری لیپین ۳ (Perilipin-۳ یا PLIN۳) بافت چرب احشایی و مقاومت به انسولین رت های نر بود.روش ها: ۳۲ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در دو گروه سالم و مبتلا به دیابت قرار گرفتند. سپس موش های مبتلا به دیابت به سه زیرگروه (شاهد مبتلا به دیابت، تمرین تناوبی با شدت بالا و شدت متوسط) و یک گروه شاهد سالم تقسیم شدند تا مطالعه بر روی چهار گروه (هر گروه ۸ سر) انجام شود. تمرین در گروه متوسط با ۷۰-۶۵ درصد و در گروه شدت بالا با ۹۰-۸۵ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی در طول هشت هفته انجام شد. ۴۸ ساعت پس از آخرین نوبت تمرین، موش ها با تزریق درون صفاقی (Intraperitoneal یا IP) ترکیبی از کتامین و زایلازین بیهوش شدند و بافت چرب دور روده ی آن ها برداشته شد. بیان پروتئین PLIN۳ با استفاده از تکنیک Western blot و مقاومت به انسولین نیز به روش Homeostatic Model Assessment-Insulin Resistance (HOMA-IR) صورت گرفت. در نهایت، داده ها با استفاده از ﺁزمون One-way ANOVA و ﺁزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: نتایج آزمون تعقیبی بیانگر کاهش معنی دار PLIN۳ و مقاومت به انسولین در گروه تمرین تناوبی با شدت بالا (۰۰۱/۰ = P) و متوسط (۰۰۱/۰ = P) نسبت به گروه شاهد مبتلا به دیابت بود؛ در حالی که تفاوت معنی داری بین گروه های تمرینی با شدت بالا و متوسط وجود نداشت (۳۲۸/۰ = P).نتیجه گیری: تمرینات تناوبی با شدت بالا و متوسط، می تواند منجر به بهبود متابولیسم گلوکز و همچنین، تغییرات چشم گیر در مقادیر بافتی PLIN۳ رت های مبتلا به دیابت نوع دو شود.

کلیدواژه ها:

Diabetes Mellitus ، Perilipin-۳ ، High-intensity interval training ، Insulin Resistance