پپتیدهای زیست الهام، نسل جدیدی از حامل های انتقال ژن

مقاله مروریژن درمانی، نگرش نوینی است که با رویکرد تصحیح مواد ژنتیکی ناقص یا بیان درون یاخته ای پروتئین های درمانی صورت می پذیرد و این مهم در گروی به کارگیری سیستم های انتقال ژن کارآ با بازدهی بالاست. با وجود پیشرفت های نسبی که در انتقال ژن به کمک حامل های ویروسی به دست آمده است اما همچنان این روش ها با سد ها و محدودیت هایی ازجمله ایمنی زایی، سمیت و ظرفیت پایین حمل ماده ی ژنتیکی مواجه اند که نیازمند تحقیقات بیشتر به منظور مرتفع نمودن آن هاست. روش جایگزینی که بدین منظور مورد استفاده قرار می گیرد، بهره مندی از سامانه ها و حامل های غیرویروسی است. لیپیدها، پلیمرها، پروتئین و پپتیدهای کاتیونی ازجمله پرکاربرد ترین ناقل های غیرویروسی هستند که با وجود کارآیی کمتر در فرایند انتقال مواد ژنی، به دلیل سمیت پایین تر، بسیار مورد توجه قرار گرفته اند. نانوحامل های جدید می بایست دارای توانایی انتقال ماده ی اسیدنوکلئیکی و محافظت از آن در برابر آندونوکلئاز ها، غلبه بر سدهای بیولوژیکی و رهایش ژن بوده و علاوه بر آن فاقد سمیت و قدرت تحریک سیستم ایمنی باشند. از جمله ی حامل های نسل جدید نانوپپتیدهای کایمریک با توانایی فشرده سازی مولکول اسید نوکلئیک، بهبود فرار آندوزومی آن به داخل سیتوپلاسم و کمک به ترابرد آن از سیتوزول به هسته است. در این مطالعه سعی گردیده است، مروری بر حامل های پپتیدی حمل کننده ی مواد ژنتیکی با تمرکز بر انواع کانژوگه شده با نانوذرات صورت پذیرد؛ چراکه بدین نحو استفاده از ویژگی های تشخیصی و درمانی نانوذرات در کنار بهره مندی از پتانسیل های پپتید های حمل کننده ی مواد ژنی امکان پذیر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

ژنتیک درمانی ، تکنیک های انتقال ژن ، پپتید های نفوذ یاخته ای ، نانوذرات ، زیست الهام ، وکتور های ژنتیکی