مقایسه ی روند بالینی روش جااندازی باز با و بدون استئوتومی سالتر در درمان بیماران مبتلا به دیسپلازی تکاملی مفصل هیپ

مقدمه: دیسپلازی تکاملی مفصل هیپ (Developmental dysplasia of hip یا DDH)، طیف گسترده ای از اختلالات ناشی از تکامل غیر طبیعی هیپ را شامل می شود که می تواند از دوران نوزادی و یا شیرخوارگی آشکار شود. در برخی از مطالعات، شانس دررفتگی هیپ در مواردی که استئوتومی انجام نمی شود، بیشتر گزارش شده است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف مقایسه ی روند بالینی دو روش جااندازی باز با و بدون استئوتومی سالتر در درمان این بیماران انجام شد.روش ها: در یک مطالعه ی هم گروهی آینده نگر، ۴۸ بیمار زیر ۳ سال مبتلا به دیسپلازی تکاملی مفصل هیپ تحت عمل جراحی جااندازی باز بدون و با استئوتومی سالتر (۲۴ = n در هر گروه)، از نظر وضعیت بهبودی و عوارض عمل ۱۲ ماه بعد از عمل بررسی و مقایسه شدند.یافته ها: در گروه جااندازی باز ۱۰۰ درصد و در گروه سالتر ۹/۹۰ درصد پایداری مفصل هیپ داشتند (۱۳/۰ = P). نکروز آواسکولار سر فمور در گروه جااندازی باز بدون و با استئوتومی سالتر به ترتیب ۱ مورد (۲/۴ درصد) و ۲ مورد (۰/۹ درصد) بود (۴۹/۰ = P). در گروه تحت درمان جااندازی باز، ۸/۹۵ درصد و در گروه سالتر ۹/۹۰ درصد بهبود وضعیت اوسیفیکیشن سر فمور مشاهده شد (۴۹/۰ = P).نتیجه گیری: یافته های مطالعه ی حاضر نشان داد هر دو روش جااندازی باز با و بدون استئوتومی سالتر با اثرات مطلوب درمانی و شیوع پایین عوارض بعد از عمل همراه می باشد و توصیه به تاخیر درمان جهت انجام استئوتومی نمی شود.

کلیدواژه ها:

Hip dysplasia ، Avascular necrosis of bone ، Open fracture reduction ، Hip dislocation ، Osteotomy