جنایت در غزه: کشتار کودکان در پرتو انکار انسانیت و کودکی

امروزه اسناد بین المللی از جمله کنوانسیون چهارم ژنو و اساسنامه دادگاه بین المللی کیفری هدف قرار دادن غیر نظامیان از جمله کودکان و حمله به مراکز غیرنظامی مانند بیمارستان ها و مدارس را جنایتی بین المللی قلمداد کرده اند. با این حال نقض کنندگان این قواعد می کوشند با توجیهاتی در ساحت حقوقی یا افکار عمومی اقدامات جنایتکارانه خود را موجه جلوه دهند. پیچیده ترین توجیه که امروزه در دستگاه سیاسی و خبررسانی رژیم صهیونیستی بسیار شنیده می شود به چالش کشیدن هویت انسانی (انکار انسانیت) یا هویت کودکی (انکار کودکی) از طریق انکار وجودی یا ماهوی افراد با سو استفاده از عناوینی چون سپر انسانی، تروریسم، شرارت، دوری از تمدن و عدم التزام به اصول دموکراسی است. در این ادعاها رد پای ایده اخلاقا شرم آور انسان ناانسان یا انسان درجه دو و کودک ناانسان یا ناکودک و یا کودک درجه دو به وضوح قابل مشاهده است. در پس زمینه این رویکرد ضد بشری زمزمه این باور غیر اخلاقی شنیده می شود که: «بر آن ها هیچ رحم مکن، بلکه زن ومرد، کودک و شیرخوار، گاو، گوسفند، شتر و الاغ ایشان را هم زنده مگذار.» جهان با صورتی پیش رفته از تبعیض در خصوص کودکان رو به رو است که فرد را به دلیل داشتن یا نداشتن یک عقیده، نژاد یا ملیت و یا بی تابعیتی از طریق انکار انسانیت یا کودکی از زمره افراد دارای حقوق مترتب بر انسان بودن یا کودک بودن بیرون می راند. رویکرد خطرناکی که میان کودک فلسطینی و کودک اسرائیلی یا فرد آسیایی و اروپایی آشکارا فاصله گذاری می کند. وخامت مساله زمانی بیشتر خود نمایی می کند که در نظر داشته باشیم که میانگین سنی مردم غزه ۱۷ سال است و در تهاجمات پس از ۷ اکتبر تا زمان نگارش این متن بیش از ۱۷۰۰۰ کودک اهل غزه کشته شده است.