ناکارآمدی سنجش رضایتمندی سکونتی در مسکن مهر، محصول افتراق مولفه های سکونت

توسعه مجموعه های مسکونی متراکم در جهان از دهه ۶۰ میلادی به این سو، به اهمیت یافتن مفهوم "کیفیت سکونت" و بدنبال آن ابداع سنجه های رضایتمندی سکونتی و روشهای گوناگون سنجش آن منجر گردیده است. این رویکرد به پیدایش پژوهش های مختلف در علوم مرتبط با فضا و مکان انجامید. تمایل به ارزیابی کیفیت سکونت در برنامه «مسکن مهر» به عنوان بزرگترین پروژه ساخت مسکن در تاریخ ایران، از این قاعده مستثنی نیست. با این حال ارزیابی مطالعات مختلف نشان می دهد پژوهش های سنجش کیفیت که در قالب روشهای متعارف پیمایش محیطی و بر اساس تعریف سنجه های از پیش تعیین شده به انجام رسیده، نتوانسته تاثیر مثبتی در بهبود شرایط محیط های مسکونی موصوف برجای گذارد. این نوشتار در صدد بررسی دلایل ناکارآمدی این پژوهش ها و عدم تحقق نتایج مورد انتظار از آنهاست؛ فرآیند نقد مطالعات انجام شده به این باور هدایت شده که دلیل اصلی عدم توفیق، روش شناسی پژوهش هاست. از یک سو جدایی گزینی مولفه های پیمایش شده و عدم توجه به وجه یکه و یگانه سکونت در قالب کل نگر و از سوی دیگر محدود شدن مطالعات، به نگره و زاویه دید پژوهشگر به یک وجه خاص که برآمده از بافتار حوزه نظری پژوهش ها است، دو دلیل اصلی بی اثر شدن این مطالعات نتیجه شده است.

کلیدواژه ها:

Mehr housing ، housing satisfaction ، inclusiveness ، holistic view ، housing quality ، مسکن مهر ، رضایتمندی سکونتی ، جامع نگری ، کل نگری ، کیفیت سکونت