اثربخشی آموزش راهبردهای شناختی بر درگیری تحصیلی و تاب آوری دانش آموزان مقطع متوسطه

در سال های کنونی رویکرد روانشناسی مثبت گرا با تاکید نمودن بر استعدادها و توانمندی های افراد به جای توجه کردن به ناهنجاری ها و اختلالات اذهان روان شناسان را به خود مشغول نموده است. این رویکرد هدف نهایی خود را شناسایی مسائل و روش هایی می داند که به سعادت انسان می انجامد. بنابراین عللی که موجب می شود افراد با نیازها و تهدیدهای زندگی سازگارتر می شوند کلیدی ترین موضوع مورد بحث در این رویکرد است. در این بین تاب آوری در حیطه های روانشناسی تکاملی، روانشناسی خانواده و سلامت روان در جایگاه خاصی واقع شده است ، به گونه ای که هر روز بر تعداد پژوهش های مرتبط با این موضوع افزوده می شود. (کوهن واستین ، ۲۰۱۶). باید گفت که تاب آوری نه تنها مقاومت نمودن در برابر آسیب یا شرایط خطرناک است، بلکه مشارکت فعال و موثر در محیط اطراف خود می باشد (کانر و دیویدسون ، ۲۰۱۳). در واقع، همانطور که ریچاردسون (۲۰۰۲) بیان کرده است، تاب آوری چیزی بیش از یک درمان ساده برای آسیب و ناملایمات است، یک درمان مثبت یا سازگاری همراه با دوره ای از برهم زدن تعادل بیولوژیکی است، و به گفته بونانو (۲۰۰۴) چیزی است. بیشتر از زنده ماندن در شرایط استرس زا و همان معنای آسیب ناپذیری در برابر استرس نیست. نظریه های گذشته در زمینه تاب آوری بر خصوصیات در ارتباط با عواقب مثبت در روبرو شدن با سازگاری های و مشکلات زندگی تاکید کرده اند و عوامل محافظ بیرونی مانند مدارس موثر و روابط با بزرگسالان حمایت کننده را از عوامل افزایش تاب آوری می دانند. با توجه به اینکه دیدگاه های کنونی تاب آوری را موضوعی چند بعدی می دانند که متشکل از متغیرهای شخصیتی مانند خلق و خو و شخصیت همراه با مهارت های ویژه ای مانند حل مسئله است که به افراد اجازه می دهد با رویدادهای استرس زا در زندگی به خوبی برخورد کنند. تاب آوری توانایی افراد برای سازگاری موثر افراد با محیط است که به عوامل خطر نزدیک است و در مورد دانش آموزان عوامل خطر شامل آن دسته از شرایط و موقعیت های منفی است که با پیامدهای منفی و مشکلات رفتاری مرتبط است (گومز و مک لارن ، ۲۰۱۶).

کلیدواژه ها:

آموزش راهبردهای شناختی ، درگیری تحصیلی ، تاب آوری