نوقلندرانه و فرم تجلی در شعر معاصر

قلندر«یکی ازجلوههای شعر عرفای است که با سنایی آغاز شد اما ادامه دهندگان آن عطار، حافظ ، سعدی و مولوی می باشدیکی از اصطلاحاتی که با زبان نمادین و رمزی شعرای عارف در شعر عرفانی بکار رفته و از اهمیت فراوانی برخوردار است اصطلاح »قلندر« می باشد. شعر قلندری شعریست که دارای معنای حقیقی و رمزییست . به گونه ای که سابقه ی استعمال لفظ قلندر قدیمی تر از فرقه ی قلندر بوده است . اغلب قلندران را با صفاتی چون لاابالی ، بی قید و بند که مقید به مظاهر شریعت و مقدسات نبودند، می شناسند. از این رو قلندران را هم سنگ مزدکگرایی ، خرمی گرایی و... به شمار می آورند. اما نوقلندریه نگرشی احیاگرانه به قلندریه و ملامتیه می باشد که بر مبنای نظریه ی نور، تجلی و امکان اشرف شیخ اشراق است که توانسته علاوه بر ارائه ی مولفه های نوین برای ادبیات ، نوقلندرانه فرمی نوین با نام شعر تجلی نیز ارائه داده است . این نوشتار در پی آن است که به چند پرسش پاسخ گوید. اول اینکه قلندریه چه شاخصه هایی دارد؟ و با شعر نوقلندریه چه تفاوتها و شباهت هایی دارد؟ آیا هر دویکی هستندیا نوقلندریه امتداد قلندریه است ؟ و در نهایت نقطه ی اشتراک و افتراق این دو در چه شاخصه هایی نهفته است .؟ هدف از این نوشتار شناخت نوقلندریه و شاخصه های نگرشی _ نگارشی موجود در آن است .

کلیدواژه ها:

قلندریه ، نوقلندریه ، من و تو شناور ، ناگرایی ، ناجنسیت گرایی