بررسی اثرات ضد دردی عصاره هیدروالکلی گیاه مورینگا (Moringa oleifera) در موش صحرایی نر

مقدمه: کاربرد گیاهان دارویی به جای داروهای صناعی در سال های اخیر به دلیل کم بودن عوارض جانبی و تنوع ترکیبات موثره این گیاهان افزایش یافته است. لذا هدف از این مطالعه بررسی برخی ترکیبات شمیمایی و اثر ضد دردی عصاره گیاه مورینگا در موش صحرایی نر می باشد.مواد و روش: در این مطالعه تجربی از ۳۶ سر موش صحرایی نر در ۶ گروه شامل: کنترل، گروه های تیمار شده با عصاره (به ترتیب به ۱۰۰، ۲۰۰ و mg/Kg ۳۰۰)، مرفین (mg/Kg ۱) و نالوکسان mg/Kg ۱ به همراه دوز mg/Kg ۳۰۰ عصاره استفاده شد. محتوای ترکیبات فنولی و فلاونوئیدی کل به ترتیب با روش های معرف فولین-سیوکالتیو و رنگ سنجی کلرید آلومینیوم، فعالیت آنتی اکسیدانی با روش DPPH (۲,۲-diphenyl-۱-picrylhydrazyl) سنجیده شد. به منظور ارزیابی اثرات ضددردی عصاره از آزمون های ریتینگ، تیل فلیک و فرمالین استفاده و داده های بدست آمده با کمک آزمون آماری تحلیل واریانس یکطرفه و سپس آزمون دانکن مورد مقایسه و بررسی قرار گرفتند.نتایج: براساس نتایج مشخص شد که بیشترین میزان ترکیبات ترکیبات فنولی، فلاونوئیدی و فعالیت آنتی اکسیدانی مربوط به غلظت ۳۰۰ میلی گرم عصاره بود. عصاره هیدروالکلی برگ مورینگا به طور معنیداری تعداد انقباضات القاء شده به وسیله اسید استیک را مهار کرد (به ترتیب p<۰.۰۵، p<۰.۰۱ و p<۰.۰۱). در تست تیل فلیک دوزهای ۲۰۰ و ۳۰۰ عصاره فعالیت ضد دردی نشان دادند (p<۰.۰۱). در تست فرمالین بیشترین فعالیت ضد دردی مربوط به دوز ۳۰۰ میلیگرم بر کیلوگرم عصاره بود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، عصاره هیدروالکلی برگ گیاه مورینگا دارای اثرات ضد دردی مرکزی و محیطی می باشد

کلیدواژه ها:

اثرات ضد درد ، ترکیبات پلی فنولیک ، گیاهان دارویی ، عصاره هیدروالکلی