محدودیت های ناشی از صدور گذرنامه برای زنان متاهل در حقوق ایران

قانون گذرنامه مصوب سال ۱۳۵۱ که بامحدودیت خروج زنان شوهردار از کشور یا امکان ممنوع الخروج شدن آنان توسط شوهر، چالش جدی در حقوق اساسی فردی و اجتماعی بسیاری از زنان ایجاد کرده است، به حدی که امروزه تغییر یا اصلاح مقررات مذبور به عنوان یکی از اساسی ترین ومهم ترین مطالبات بانوان متاهل کشور قرار گرفته است. بند ۳ ماده۱۸ قانون گذرنامه به صراحت صدور گذرنامه برای زنان شوهردار را به استثناء چند مورد، منوط به موافقت کتبی شوهر می کند. در موارد اضطراری نیز در صورت اجازه دادستان شهرستان امکان صدور گذرنامه برای زنان متاهل بدون اذن شوهر وجود دارد.اگرچه ظاهرا این قانون ریشه در فقه شیعی دارد؛ اما با توجه به نظرات مختلف فقهاء در این باب، و با مدنظر داشتن زمان تصویب این قانون، که به سال های قبل از انقلاب اسلامی ایران برمی گردد، در این راستا، نگاه مجددبه این قانون وتعدیل و بازبینی آن در شرایط کنونی جامعه از ضرورت و اهمیت بیشتری برخوردار خواهد در همین راستا و در جهت اصلاح ماده ۱۸ قانون گذرنامه آخرین طرح پیشنهادی به مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۶ ارائه شد که بر اساس آن زنان فعال در حوزه های مختلف ورزشی، اقتصادی و علمی بتوانند امکان خروج از کشور را داشته باشند. در پژوهش حاضر با روش تحلیلی – توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای به بررسی محدودیتهای ناشی از صدور گذرنامه برای زنان متاهل در حقوق ایران پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

حقوق زن ، گذرنامه ، زنان متاهل ، تمکین زن ، محدودیت