آموزه های تربیتی در مثنوی

آموزه های اخلاقی و تربیتی دیربازی است که در گستره ی شعر فارسی راهیافته و این مهم بیشتر در ادبیات شعری کهن یا کلاسیک نمود دارد، چنانچه می توان به آثار شخصیت های بزرگ ادبیات شعری زبان فارسی، همچون: سعدی، حافظ، عطار، سنایی و مولانا و ... اشاره نمود که این بزرگمردان با استفاده از ابزار آهنگین و گوارای شعری، توانسته اند آموزه های بسیاری را از حکمت و فلسفه و عرفان برای جامعه به ارمغان آورند تا جامعه بهتر و بیشتر پذیرای این یافته ها باشد. نهادینه شدن نقش تربیت و آموزش در توسعه و بالندگی نسل جوان و نوجوان و پیوند آن با ادبیات تعلیمی بخش وسیعی از نظام آمورشی امروز را تشکیل می دهد و هدف این ادبیات, تربیت و آموزش و بهبود منش اخلاقی انسان ها برای رسیدن به سعادت و نیکبختی در دنیا و آخرت است. مولانا در مثنوی, به شیوه خاص خود, مبانی تربیت و آموزش را بیان می کند. او اخلاق و عرفان را در کنار هم می نشاند و با استعانت از قرآن کریم و احادیث به آموزه های خود رنگ دینی می دهد. مولوی از شیوه تمثیل در طرح مباحث اخلاقی بهره می گیرد تا هر کسی فراخور ظرف وجودش از آن بهره گیرد. بررسی آرای تربیتی مولوی بیانگر دیدگاه جامع و انسانی وی به مقوله تربیت و آموزش است؛ به یقین دیدگاه های وی بیانگر بسیاری از روش های نوین امروز آموزشی است. در نتیجه پژوهش حاضر, به استخراج و تحلیل دلالت های اخلاقی و تربیتی از نگاه مولوی پرداخته است

کلیدواژه ها:

تربیت ، آموزه ، اخلاق ، مثنوی ، مولوی