بررسی نقش والدین دانش آموز در اجتماعی شدن او

نقش والدین، در فرآیند اجتماعی شدن دانش آموزان از موضوعات مهم در جامعه شناسی و روانشناسی تربیتی است. اجتماعی شدن به عنوان فرآیندی تعریف می شود که طی آن فرد هنجارها، ارزش ها و رفتارهای اجتماعی مورد پذیرش جامعه را یاد می گیرد. والدین به عنوان اولین نهاد اجتماعی کودک، نقش کلیدی در این فرآیند ایفا می کنند. این پژوهش به بررسی تاثیر عوامل خانوادگی بر اجتماعی شدن دانش آموزان پرداخته و رابطه میان سبک های فرزندپروری، حمایت عاطفی، نظارت والدینی و مشارکت آنان در فعالیت های آموزشی و تربیتی مدرسه با مهارت های اجتماعی و رفتاری فرزندان مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که والدینی که از سبک فرزندپروری مقتدرانه و همراه با تعامل عاطفی بهره می گیرند، به تربیت دانش آموزانی موفق در زمینه تعاملات اجتماعی و فرهنگی کمک می کنند. در مقابل، خانواده های با سبک فرزندپروری سهل گیر یا استبدادی ممکن است در ایجاد محیط مناسب برای رشد مهارت های اجتماعی و درونی سازی هنجارهای اجتماعی دچار چالش هایی شوند. این پژوهش همچنین به اهمیت همکاری میان والدین و مدارس در فرآیند تربیتی دانش آموزان اشاره کرده و پیشنهاد می کند که برنامه های آموزشی برای تقویت نقش والدین در اجتماعی سازی فرزندان تدوین و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

اجتماعی شدن ، دانش آموزان ، والدین ، سبک فرزندپروری ، تربیت اجتماعی