بررسی تنوع فرهنگی در نظام حقوقی اسلام در ایران و یونسکو

یونسکو تنوع فرهنگی به معنای وجود الگوها، شیوه های عمل و بیان احساس، سبک های زندگی ونظام های ارزشی متنوع در میان گروه های اجتماعی در درون مرزهای جغرافیایی یک کشور است که به گونه ای طبیعی با یکدیگر تعامل و همزیستی دارند. کنوانسیون تنوع بیان های فرهنگی که در واقع بستر به رسمیت شناختن تکثیر فرهنگی است. هدف از این تحقیق بررسی تنوع فرهنگی در نظام حقوقی ایران و یونسکومی باشد. یافتههای تحقیق نشان میدهد در اعلامیه یونسکو بر تنوع فرهنگی و مفاهیمی همچون آزادی بیان،کثرت گرایی رسانه ها،کثرت گرایی زبانی،دسترسی مساوی به هنر و دانش علمی و فناوری از جمله دانش دیجیتالی و امکان دسترسی تمامی فرهنگها به ابزار بیان و نشر، تبادل دانش و بهترین رویه های مربوط به کثرتگرایی فرهنگی به منظور تسهیل مشارکت افراد و گروه های دارای زمینه های فرهنگی گوناگون تاکید گردیده است. اما در حقوق جمهوری اسلامی این اعلامیه با محدودیت هایی رو به رو می شود. در یک جامعه اسلامی که قرار است احکام شریعت بر آن حکمرانی کند همه اجتماعات فرهنگی از فرصت های برابر شکوفایی برخودار نیستند، از امکانات یکسان در دسترسی به قدرت سیاسی بهره نمی برند. به طور کلی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، سه قید مهم، عدم مخالفت با اسلام- عدم مغایرت با مصالح عمومی- عدم مغایرت با حقوق دیگران برای تنوع فرهنگی در نظر گرفته است.

کلیدواژه ها:

تنوع فرهنگی ، یونسکو ، نظام حقوقی اسلام ، قانون اساسی.