تشخیص اوتیسم در بزرگسالان : توصیه های متمرکز بالینی

اوتیسم گاهی در کودکی تشخیص داده نمی شود و می تواند با شرایط همزمان (مانند اختلال کمبود توجه / بیش فعالی یا اضطراب) و کیفیت پایین تر زندگی در بزرگسالی مرتبط باشد. این مقاله قصد دارد اطلاعات مختصر و به روز را برای پزشکان بالینی که وظیفه ارزیابی بزرگسالان احتمالی اوتیسم که در کودکی تشخیص داده نشده اند، ارائه دهد. برای ارزیابی اوتیسم، پزشکان بالینی باید عوامل بسیاری را در بزرگسالان در نظر بگیرند، از جمله "ماسک کردن" علائم، تفاوت های جنسیتی، و گزارش های خانوادگی از تاریخچه رشدی در صورت موجود بودن. ارائه دهندگان درمان باید مداخلات خود را برای شامل کردن آموزش روانشناختی در مورد علائم اوتیسم برای بزرگسالان تازه تشخیص داده شده تنظیم کنند. پزشکان باید از روش ارزیابی چند ویژگی استفاده کنند و توصیه های درمانی مبتنی بر شواهد را برای مدیریت نیازهای احتمالی همزمان سلامت روان هنگام کار با بزرگسالان اوتیسم ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، اختلال طیف اوتیسم ، بزرگسالی ، پزشکان ، درمان