ارائه ی یک راهبرد چندعامله برای طراحی سیستم های قابل بازپیکربندی جهت افزایش انعطاف پذیری و طول عمر

یکی از ویژگی های مهم و برجسته ی سیستم های قابل بازپیکربندی، انعطاف پذیری می باشد. انعطاف پذیری این دسته از سیستم ها وابستگی زیادی به نحوه ی بازپیکربندیشان دارد. روش های زیادی در راستای بازپیکربندی ارائه شده اند که به دسته های بازپیکربندی ایستا، بازپیکربندی پویای جزئی و بازپیکربندی پویای کامل تقسیم بندی می شوند. از بین روش -های ارائه شده روش هایی که قابلیت بازپیکربندی به صورت برخط را داشته باشند، از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. در این مقاله با استفاده از خاصیت توزیع پذیری سیستم های قابل بازپیکربندی، این دسته از سیستم ها را برمبنای سازمان سیستم های چندعامله طراحی کرده ایم. در روش پیشنهادی یک سیستم قابل بازپیکربندی هوشمند ارائه شده است که در زمان اجرای سیستم، عامل های هوشمند با تعامل و مذاکره با یکدیگر، بصورت خودمختار (مستقل از ابزار سنتز) پیکربندی سیستم را تغییر می دهند. یکی از هدف های مهم این روش جدید، افزایش طول عمر سیستم قابل بازپیکربندی می باشد. در این مقاله، شبیه سازی روش پیشنهادی با استفاده از زبان توصیف سخت افزار و سنتز آن با استفاده از نرم افزار Design Compiler انجام گردیده است. نتایج شبیه سازی نشان می دهد که حداکثر میزان فعالیت سلول ها با توجه به الگوها و الگوریتم های مورد ارزیابی، به میزان ۰۵/۱ الی ۲۳/۴ برابر نسبت به روش Transmap کاهش یافته و در نتیجه طول عمر سیستم قابل بازپیکربندی افزایش یافته است. همچنین روش پیشنهادی با توجه به تعامل بین عامل های هوشمند، شامل سربار تبادل پیام می باشد که مقادیر آن برای الگوریتم های ALU ۳۲ بیتی، رمزکننده ۶۴ به ۶ وShifter Barrel ۶۴ بیتی به ترتیب مطابق الگوهای تحت ارزیابی به طور میانگین ۱۴۵۸ ، ۱۲۱۸ و ۷۷۰ بیت بدست آمده است.

کلیدواژه ها:

تراشه های قابل بازپیکربندی ، سیستم های چندعامله ، سالخوردگی ، بازپیکربندی برخط