اثربخشی آموزش فنون شناختی- رفتاری بر سلامت عمومی و سبک های دلبستگی ناایمن دانشجویان علوم پزشکی شهید بهشتی

هدف این مطالعه اثربخشی آموزش فنون شناختی- رفتاری بر سلامت عمومی و سبک های دلبستگی ناایمن دانشجویان پسر بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان پسر علوم پزشکی شهید بهشتی ورودی ۴۰۳-۱۴۰۲ بودند که به صورت دردسترس ۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل جایگزین شدند و در دو مرحله قبل و بعد از آموزش به پرسشنامه سلامت روانی(GHQ) گلدبرگ و بلاک ول (۱۹۷۰) و پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان(AAI) هازن و شیور (۱۹۸۷) پاسخ دادند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه مورد آموزش فنون شناختی –رفتاری قرار گرفت. داده های جمع آوری با روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره با نرم افزار SPSS-۲۳ تجزیه و شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش فنون شناختی – رفتاری تاثیر معناداری بر بهبود سلامت عمومی و کاهش دلبستگی ناایمن دانشجویان دارد. از این رو با هدف افزایش سلامت عمومی و کاهش دلبستگی ناایمن در دانشجویان پسر، مداخله آموزش فنون شناختی- رفتاری می تواند کمک کننده مثبتی باشد.

کلیدواژه ها:

فنون شناختی- رفتاری ، سلامت عمومی ، سبک های دلبستگی ناایمن