اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق۱

طلاق یکی از رخدادهای حیاتی است که زندگی زوجین را به طور جدایی ناپذیری تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از پژوهش حاضر اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش خشم زوجین متقاضی طلاق بود. پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهر شیراز بود. نمونه آماری نیز از بین جامعه آماری و به شیوه هدفمند در دو گروه کنترل و آزمایش (هر کدام به تعداد ۲۵ نفر) انتخاب شد. این افراد از طریق توزیع پرسشنامه تعارضات زناشویی توسط براتی و ثنایی (۱۳۷۵) مورد سنجش قرار گرفتند. داده های گردآوری شده در دو سطح مورد تجزیه و تحلیل (آمار توصیفی و آمار استنباطی) قرار گرفت. جهت بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره استفاده شد که نتایج حاصل از آن نشان داد مقدار F در نمره پس ازآزمون تعارضات زناشویی](۰۰۱/۰p< ، ۷۰۹/۴۱= [Fمعنادار شده است. بنابراین فرضیه ی پژوهش مورد تایید قرار گرفت. با توجه به کاهش میانگین تعارضات زناشویی در مرحله پس آزمون گروه آزمایش می توان گفت طرحواره درمانی بر کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تعارضات زناشویی ، طلاق