پیش بینی سلامت روانی بر اساس دینداری و دلبستگی با میانجی گری انسجام روانشناختی

دستیابی به سلامت روانی سالهاست ذهن روانشناسان و متفکران را به خود مشغول کرده است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ابعاد (مثبت و منفی) سلامت روانی با دینداری و سبک دلبستگی با میانجی گری حس انسجام بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعه پژوهش تمام فارسی زبانانی بودند که به شبکه های اجتماعی دسترسی داشتند. نمونه آماری ۲۱۳ نفر خانم و آقا به صورت در دسترس انتخاب شدند و به مقیاسهای زیر پاسخ دادند: «مقیاس تجدیدنظرشده جهت گیری دینی»، «پرسشنامه حس انسجام»، «پرسشنامه دلبستگی»، «پرسشنامه سلامت عمومی»، «پرسشنامه بهباشی روانشناختی»، «پرسشنامه رضایت از زندگی». برای تجزیه و تحلیل داده ها و بررسی روابط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و روش معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها نشان داد بین همه متغیرهای پژوهش همبستگی برقرار است. همچنین، ابعاد مختلف دینداری (درونی، بیرونی فردی، بیرونی اجتماعی) و دلبستگی، توان تبیین واریانس ابعاد مختلف سلامت روانی را دارند. دیگر یافته مهم پژوهش توان میانجی گری حس انسجام در رابطه بین دینداری و دلبستگی با ابعاد سلامت روانی است. بر اساس مدل ساختاری پژوهش، اگر دلبستگی با دو عامل اضطراب و نزدیک بودن در مدل حضور داشته باشد، حس انسجام میتواند رابطه بین دینداری و دلبستگی با سلامت روانی را تبیین کند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، حس انسجام ، دینداری ، سلامت روانی ، بهباشی روانشناختی ، رضایت از زندگی