اسناد و قوانین بالادستی جمهوری اسلامی ایران ناظر بر حق سلامت و حقوق بیمار: مطالعه کیفی

سابقه و هدف: حق بر سلامت و حقوق بیمار یکی از حقوق بنیادین در اسلام و نظام های حقوقی و گنجاندن آن در اسناد و قوانین بالادستی هر کشور بیانگر اهتمام آن نظام به کرامت انسانی است. این مطالعه با هدف بررسی اسناد و قوانین بالادستی جمهوری اسلامی ایران ناظر بر حق سلامت و حقوق بیمار صورت گرفته است. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع کیفی و تحلیل محتواست. گام های پژوهش در این مطالعه شامل نمونه گیری با استفاده از روش تمام شماری ۹ سند و قانون بالادستی جمهوری اسلامی ایران بوده است. برای اطمینان از صحت دریافت محتوا، سه واحد با عناوین واحد متن، واحد شمارش و واحد تحلیل در نظر گرفته شد و پس از کدگذاری، ساخت و تحلیل مقوله، نسبت به استخراج  واحدهای معنایی در هریک از اسناد و قوانین بالادستی اقدام به عمل آمد. یافته ها: از ۹ سند رسمی در اسناد و قوانین بالادستی نظام جمهوری اسلامی ایران، مرتبط با سلامت افراد و حقوق بیماران، درمجموع  ۱۶۲ کد در بخش های مرتبط به هر سند استخراج شدند که واحدهای معنایی آن ها شامل پیشگیری ۲۷ واحد، حمایتی ۳۹ واحد، خدماتی ۲۷ واحد، مراقبتی ۱۳ واحد، گروه های خاص ۴ واحد و راهبردی ۳۸ واحد بوده اند. استنتاج: بیشترین واحدهای معنایی به دست آمده مربوط به حمایتی و کمترین آن به گروه های خاص تعلق گرفت که بیانگر نقش اندک توجه به حقوق سلامت گروه های خاص در اسناد بالادستی است. بنابراین لازم است درخصوص توسعه آن در اسناد و قوانین بالادستی مطالعات لازم صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

Health ، Law ، Rights ، Upper documents ، سلامت ، حقوق ، اسناد بالادستی ، قوانین