ارتباط وضعیت آموزش بالینی با انگیزش تحصیلی دانشجویان مرحله بالینی رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گناباد

مقدمه: انگیزش در تحصیل و یادگیری از چالش­های اساسی در آموزش بالینی است. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط وضعیت آموزش بالینی و انگیزش تحصیلی دانشجویان مرحله بالینی رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گناباد انجام گرفت. روش­ها: این مطالعه مقطعی بر روی ۱۹۸ دانشجوی کارآموز و کارورز رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گناباد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به روش سرشماری انجام شد. ابزار گردآوری داده­ها پرسشنامه بررسی وضعیت آموزش بالینی و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر بود. به منظور توصیف وضعیت آزمودنی­ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) استفاده شد و داده ها از طریق آزمون­های t مستقل، پیرسون و اسپیرمن با نرم افزار spss تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: میانگین نمره وضعیت آموزش بالینی کارآموزان ۵۶/۱۶±۵۱/۹۳ و کارورزان ۰۸/۱۲±۱۲/۹۳ بود. همچنین میانگین نمره انگیزش تحصیلی کارآموزان ۳۰/۱۱ ± ۰۷/۱۰۲ و کارورزان ۵۴/۱۱ ± ۰۷/۱۰۰ بود. وضعیت کلی آموزش بالینی با میانگین نمره ۳۱/۹۳ در حد نسبتا متوسط و انگیزش تحصیلی با میانگین ۴۴/۱۱±۰۵/۱۰۱ درحد بالایی بود و بین وضعیت آموزش بالینی و انگیزش تحصیلی ارتباط معناداری مشاهده شد (۰.۴۵۴ r=). نتیجه­گیری: با توجه به ضعف در وضعیت آموزش بالینی و همچنین وجود ارتباط مستقیم بین وضعیت آموزش بالینی و انگیزش تحصیلی، پیشنهاد می­گردد مسئولین دانشگاه خصوصا در معاونت آموزشی و معاونت درمان دانشگاه توجه و برنامه­ریزی­های ویژه­ای جهت بهبود وضعیت آموزش بالینی دانشگاه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

Clinical education ، Academic motivation ، Medical students ، آموزش بالینی ، انگیزش تحصیلی ، دانشجویان پزشکی