سنجش و رتبه بندی ظرفیت گردشگری مناطق روستایی با رویکرد آمایش سرزمین (مطالعه موردی: روستاهای مناطق نمونه گردشگری بخش کامفیروز شهرستان مرودشت)

آمایش سرزمین، یک امر علمی با رویکردی فضایی و منطقه ای در شناخت توانمندی های توسعه با توجه به قابلیت های مکانی می باشد. یکی از قابلیت های فضایی مورد بررسی آن، قابلیت گردشگری هر منطقه است و از آن به عنوان راهبردی در جهت پاسخ به مشکلات اقتصادی استفاده می کند. لذا هدف پژوهش حاضر سنجش و رتبه بندی ظرفیت گردشگری مناطق روستایی با رویکرد آمایش سرزمین (مطالعه موردی: روستاهای مناطق نمونه گردشگری بخش کامفیروز شهرستان مرودشت) می باشد. این تحقیق از نوع کاربردی و روش انجام آن توصیفی تحلیلی و پیمایشی بوده و بدین منظور برای دستیابی به اهداف پژوهش از دو روش کتابخانه ای و میدانی استفاده گردیده است. جامعه آماری این پژوهش ۱۴۲ نفر که به عنوان حجم نمونه و به صورت هدفمند انتخاب شده و در قالب پرسش نامه مورد مطالعه و سنجش قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از روش تصمیم گیری چند معیاره SAWانجام شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که علی رغم فراوانی جاذبه های گردشگری روستاهای مورد نظر در معیارهای زیرساختی- خدماتی و سیاست گذاری –نهادی وضعیت مناسبی ندارند. در این رتبه بندی روستاهای مهجن آباد، منگان، خواجه ای، آب باد، بیمور، شول بزرگ در تمامی شاخص ها وضعیت مناسب تری به نسبت روستاهای دیگر داشتند و در رتبه های اول تا ششم قرار گرفتند. به نظر می رسد روستاهای مورد مطالعه نیازمند توجه بیشتر مسئولین و دست اندرکاران مربوطه به لحاظ خدمات رفاهی و زیرساختی می باشند.

کلیدواژه ها:

آمایش سرزمین ، گردشگری روستایی ، مناطق نمونه گردشگری ، تکنیک SAW ، منطقه کامفیروز