همبستگی شاخص های تکنولوژی با ارتقاء بهره وری و کاهش مصرف انرژی در مسکن های اقلیمی

هدف اصلی بکارگیری این مسکن ها کاهش مصرف انرژی و افزایش آسایش و سطح کارایی آن می باشد. اما نکته حائز اهمیت ، دانش و تکنولوژی بهره برداری و نگهداری این سیستم در مسکن های اقلیمی است . با توجه به این که هزینه ها و مسائل مالی تنها یکی از عوامل موثر بر تصمیم گیری بکارگیری سیستم های مدیریت و کنترل هوشمند ساختمان می باشد، لزوم شناسایی عوامل و پیشرانه های دیگر نیز برای تصمیم گیری در این زمینه امری بدیهی است. این در حالی است که مطالعات کمتری به درک و شناخت عوامل و معیارهای کارایی سیستم مدیریت ساختمان در رابطه با توسعه یک مدل ارزیابی کامل و جامع پرداخته اند. در این راستا هدف اصلی تحقیق حاضر همبستگی شاخص های تکنولوژی در ارتقا بهره وری و کاهش مصرف انرژی در خانه های مسکونی است. تحقیق حاظر از نظر هدف کاربردی، از نظر روش انجام پژوهش توصیفی پیمایشی مبتنی بر داده های آمیخته (کمی-کیفی) می باشد. تجزیه و تحلیل داده ها در این پژوهش دارای دو بخش بوده است که در بخش اول به اولویت بندی و صحت سنجی شاخص ها توسط افراد متخصص و خبره پرداخته می شود که در این بخش از مدل دلفی فازی برای صحت سنجی و تاپسیس برای الویت بندی استفاده شد و نهایتا برای بررسی رابطه بین متغیر ها و تبیین مدل از رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج تاپسیس نشان می دهد که هوشمندسازی انرژی گرمایشی و سرمایشی دارای اولویت اول، هوشمندسازی کیفیت هوای داخل ساختمان رتبه دوم و هوشمندسازی مصرف انرژی روشنایی دارای اولویت سوم می باشد. دادههای ضریب همبستگی چندگانه ۸۱۵/۰ است و ضریب تعیین اصلاح شده به دست آمده برابر با ۸۱۵/۰ است و این مﻘدار نشان میدهد که ۴/۸۱ درصد تغییرات مصرف انرژی کل از طریق شاخص های تکنولوژی قابل پیش بینی است. بر اساس دادهها مﻘدار F محاسبه شده ۳۸۳/۵۸۸ بزرگتر از مﻘدار بحرانی F می باشد؛ در نتیجه با اطمینان ۹۹ درصد می توان گفت شاخص های تکنولوژی و مصرف انرژی کل رابطه معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی ، ارتقا بهره وری ، کاهش مصرف انرژی ، مسکن های اقلیمی