تحلیل مضمون الگوی راهبردی هویت زبانی در اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

هویت زبانی به مثابه یکی از شاهکله های راهبردی همبستگی و اتحاد ملی، نیازمند گزینش سیاست گذاری مناسب برای حراست و پاسداشت از هویت زبان محلی و قومی در کنار زبان رسمی می باشد. (مسئله) از آن جایی که اصل پانزدهم در فصل دوم قانون اساسی به مسائل زبانی اشاره می کند، این مقاله برای شناسایی و بررسی الگوی هویت زبانی در ایران تلاش می کند تا به بررسی سیاست هویتی در این اصل قانونی بپردازد.(هدف اصلی) لاجرم، مقاله حاضر تلاش دارد به این سوال پاسخ دهد؛ براساس اصل پانزدهم قانون اساسی ایران، در خصوص زبان رسمی و هویت های زبانی چه سیاستی اتخاذ شده است؟ (سوال اصلی) برای پاسخگویی به سوالات مقاله از مطالعات اسنادی-کتابخانه ایی و روش تحلیل مضمون استفاده شده است. (روش) تجزیه و تحلیل اصل پانزدهم نشان می دهد که الگوی مطلوب هویت زبانی در جمهوری اسلامی ایران براساس قانون اساسی، «وحدت گرایی در عین پذیرش تکثر زبانی» می باشد (یافته ها) و دولت موظف است مانعی در راستای سیاست آموزش زبان های محلی و قومی ایجاد نکند. سواد زبان قومی و محلی در اصل پانزدهم مورد پذیرش قرار گرفته است و براساس الگوی سیاست گذاری زبانی در قانون اساسی با تاکید بر اصل پانزدهم در فصل دوم، نباید زبان های محلی و قومی به حاشیه رانده شوند. (نتیجه)

کلیدواژه ها:

تحلیل مضمون ، قانون اساسی ایران ، الگوی وحدت گرایی و کثرت گرایی ، آموزش رسمی ، زبان فارسی