نقدی روش شناختی بر نظریه دنیل مدیگن درباره معنای «کتاب» در قرآن

دنیل مدیگن در کتاب خودانگاره قرآن نظریه خاصی را درباره معنای «کتاب» در قرآن براساس روش معناشناسی توشیهیکو ایزوتسو ارائه کرده است که به نفی معنای متعارف کتاب و حصر آن در علم و مشیت الهی می انجامد. این نظریه تاکنون، چه در مجامع علمی غرب و چه در عالم اسلام، چنان که بایدوشاید نقد نشده و ازاین رو بسیاری آن را تلقی به قبول کرده و مبنای نظریه های دیگری در فهم دیگر موضوعات قرآنی قرار داده اند. این مقاله با مبنا قرار دادن نظریه معناشناسی ایزوتسو، به داوری درباره تلاش مدیگن می پردازد و نشان می دهد که حتی اگر فقط از همین زاویه کار او را ارزیابی کنیم، نمی توانیم تحقیق او را الگوبرداری از روش ایزوتسو بدانیم و ازاین رو، باید به نتایج تحلیل های او به دیده تردید نگریست، زیرا تلاش مدیگن چه از لحاظ روش و رویکرد و چه ازلحاظ نوع بهره گیری از منابع، چنان متفاوت از ایزوتسوست که اساسا نمی توان کار او را براساس معناشناسی ایزوتسویی دانست.

کلیدواژه ها:

معناشناسی ، کتاب ، قرآن ، دنیل مدیگن ، توشیهیکو ایزوتسو