بررسی و نقد کاربرد روش معناشناسی هم زمانی در «آفرینش و رستاخیز» اثر شینیا ماکینو

معناشناسی زبان شناختی که به پیدایش معنا و سیر پیشرفت و تحولات آن می پردازد، روابط معنایی بین مفاهیم مختلف را شناسایی می کند و شبکه ای از معانی مرتبط را استخراج می کند، نقش بسزایی به ویژه در حوزه مطالعات قرآنی داشته است.در این مقاله، مکتب قوم زبان شناسی(مکتب بن) به عنوان پرکاربردترین مکتب معناشناسی در عرصه مطالعات قرآنی، موردبررسی قرارگرفته است که ایزوتسو چهره برجسته این مکتب به شمار می رود. وی با برخورداری از پیشینه ای علمی در زبان شناسی و فلسفه، به بررسی معنا شناسانه واژه های کلیدی قرآن پرداخته و سعی کرده با کشف ارتباط معنایی واژگان در یک شبکه معنایی گسترده، به نظام هماهنگ قرآنی دست یابد که در این راستا از معناشناسی هم زمانی استفاده می کند که شاگردش ماکینو نیز در اثر خود با استفاده از این روش توانسته است جهان بینی کلی قرآن درباره آفرینش و رستاخیز را موردبررسی و استنباط قرار دهد. در این پژوهش کتابخانه ای به نقد و بررسی روش شناسی و محتوایی «آفرینش و رستاخیز» پرداخته شده است. گزارشی از اثر ماکینو حاکی از تقابل جدی ساخت مفهومی آفرینش و رستاخیز در قرآن در عین وجود اشتراکاتی بین آن دو است که وی علاوه بر روش های سنتی مراجعه به لغت، با استفاده از روش معناشناسی هم زمانی و توجه به معانی اساسی و نسبی کلمات به فهمی دقیق تر از معانی آفرینش و رستاخیز دست یافته است.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، معناشناسی ، آفرینش و رستاخیز ، ماکینو ، ایزوتسو