مطالعه موردی رابطه توسعه نامتوازن در چین و نقش دولت در ترویج گرایش بهاقتصاد بازار در دوره پسا مائو

در دهه های اخیر، اقتصاد جمهوری خلق چین تحولات عظیمی را تجربه کرده است که با اصلاحات گسترده اقتصادی در دهه های ۷۰ و ۸۰ میلادی آغاز شد. این اصلاحات که با هدف رفع فقر و ارتقاء سطح زندگی مردم انجام شد، چین را از یک کشور در حال توسعه به یکی از بزرگ ترین اقتصادهای جهان تبدیل کرده است. دولت چین نقش اساسی در این فرآیند توسعه ایفا کرده است، به طوری که با سیاست های مبتنی بر اقتصاد بازار و حمایت از صنایع و تجارت، تولید و جذب سرمایه های خارجی را افزایش داده است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی دولت چین در فرآیند توسعه اقتصادی می پردازد و نشان می دهد که چگونه دولت با اعمال سیاست های صحیح و استفاده بهینه از منابع طبیعی و نیروی کار ماهر، به توسعه پایدار دست یافته است. همچنین به تحلیل تاثیرات رشد اقتصادی چین بر دیگر کشورها و تبدیل شدن آن به یکی از بزرگ ترین بازارهای مصرفی جهان پرداخته شده است.در این پژوهش، علاوه بر بررسی نقش دولت، به چالش ها و موانع توسعه نامتوازن چین از دیدگاه نظریه تو دارو نیز پرداخته می شود. نظریات توسعه اقتصادی تودارو بر اهمیت بهبود شرایط زندگی افراد و توازن بین توسعه شهری و روستایی تاکید دارند. همچنین مفاهیم توسعه اقتصادی، توسعه پایدار و نظریه های مربوط به اقتصاد بازار نیز مورد بررسی قرار گرفته اند. مقاله به چالش های پیش روی توسعه اقتصادی چین در دوره های مختلف، از جمله دوران رهبری دنگ شیائوپینگ و شی جین پینگ، اشاره می کند و نقش سیاست های دولت در ریشه کن کردن فقر مطلق و افزایش درآمد سرانه را بررسی می کند. همچنین به اهمیت توسعه متوازن و چالش های زیست محیطی و مالی چین پرداخته شده و پیشنهاداتی برای پژوهش های آینده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه اقتصادی چین ، دولت چین ، توسعه پایدار ، نظریه تودار