واژه شناسی و معادل های برگزیده فارسی در داستان آفرینش آدم (ع) و حوا در چند تفسیر فارسی

تفاسیر فارسی از جمله متون نثری هستند که در بسیاری مواقع ارزشهای زبانی و ادبی آنها به علتقالب دینی و علمی این کتب نادیده گرفته شده است؛ از جمله کاربردهای این متون می توان به استفاده از آنهادر زمینه آشنایی با قصص قران و شیوه نگارش و نگرش نویسندگان دوره های نخستین ترجمه و تفسیرفارسی اشاره کرد. علم تفسیر در ماهیت خود انواع بحث های ادبی از قبیل صرف و نحو و لغت و بلاغت را شاملمی شود که به موازات آن، تفاسیر نیز گرانبار از این گونه مباحث هستند. از سویی لازمه تفسیر عربی یافارسی، پرداختن به موضوعات ادبی است که از آن میان برابرهای فارسی ای که مترجمان معادل لغات قرآننهاده اند بسیار دقیق و سنجیده و گویاست که در غنا بخشیدن و پرمایه کردن دایره واژگان زبان فارسی تاثیربسزایی داشته است. در این نوشتار به بررسی ویژگیهای ادبی داستان آفرینش آدم (ع) و حوا در تفاسیر کهنفارسی پرداخته ایم. سطح ادبی این کار اختصاص به معرفی علوم به کار گرفته شده در تفاسیر دارد؛ علومیچون واژه شناسی، اشتقاق و ریشه یابی کلمات، صناعات ادبی, اشارات مفسر به امثال و اشعار فارسی و عربی و شد.

کلیدواژه ها:

تفسیر ، آدم (ع) و حوا ، سطح ادبی ، علم لغت ، معادل سازی