بررسی تاثیر نقش شعر و ادب فارسی در احیای فرهنگ ایرانی

مردم سراسر ایران از هر نژاد و تیره و قبیله ای، نقش مهم و اساسی در گسترش, ظرفیت سازی و شیرینی زبان فارسی و فرهنگ و تمدن ایرانی داشته اند. همه ایرانیان در بستر تاریخ چرفراز و نشیب خویش، چنین میراث ماندگاری را آفریده اند، میراثی که سر چشمه های هوبت ملی ما را رقم زده است و حیات فکری و فرهنگی ایرانیان با آن پیوند دیرین، ماندگار و گسست نایذیر داشته و دارد. با وجود آن تکیه بر اهمیت زبان فارسی در مقام زبان مشترک و زبان ملی ایرانیان، نباید ما را به افکاری رهنمون شود که از اهمیت و آرزش دیگر زبان ها و گویش های رایج در کشور خود غافل شویم و آن را بخش هایی از میراث ماندگار فرهنگی و معنوی خود تلقی نکنی، امیدواریم همان گونه که تاکنون به تحربه ثابت شده است. تیغ تیز هیچ نژاد و تباری نتواند این رشته محکم دیرینه را از هم بگسلد؛ چنان که تیغ برای چنگیز هلاکو, تیمور و دیگر تبارها هم نتوانست این رشته پیوند دیرینه را برد و از هم واگسلد. باری برای ایرانیان از هر قوم و نژاد، مذهب و مسلک، آنچه مهم است، ایرانی بودن، ایرانی ماندن و حراست از زبان شیرین فارسی است. فرهنگ مکتوب اقوام و ملت ادبیات داستانی شامل قصه، حکایت، داستان کوتاه و چه به صورت ادبیات داستانی می تواند جدید تمام آرزوها، خواسته ها و شرایط زندگی مردم، آداب و رسوم، شرایط و مقتضیات زمانه و سوی او باشد؛ هریک از این های تراوش های ها و مکتب فکری، فارغ از سبک نویسنده هم دنیای آرمانی دربردارند تواند ادبی، می باشدش؛ با توجه به این موضوع و نقش و فرهنگ، هنر و ادییات به ویژه ادبیات داستانی معاصر باید پرداخته شود.

کلیدواژه ها:

شعر ، فارسی ، ایران ، فرهنگ ، اصالت