بررسی شعر انتقادی یا بث الشکوی در دیوان رهی معیری

شعر شکواییه یا بث الشکوی شعری است که بیانگر ناکامی، رنج، نومیدی و درد شاعر است. شکایت اساسا ریشه در ناملایمات و توقعات دارد. شاعران با توجه به روحیه حساس خود سریع تر در برابر رنج و درد عکس العمل نشان داده، آن را در قالب الفاظ انعکاس می دهند. به عبارت دیگر آنان از ابزار شعر و کلام برای نشان دادن تاثرات خود به بهترین وجهی بهره می برند. دیوان کمتر شاعر ایرانی از شکواییه و طرح شکایت خالی است. در ادب کلاسیک فارسی گاه برخی شاعران به جهت همین شکایت ها به شهرت رسیده اند. ناصرخسرو که پیوسته از مردم زمانه و نادانی و جهل آنان می نالد، یا خاقانی که پیوسته از بخت و روزگار شکوه سر می دهد یا مسعود سعد که حبسیات خود را به جهت طرح شکایت ها و دردهای خویش سروده است و بسیاری دیگر از شاعران که می توان طرح شکایت را در اشعار آنان پی جویی کرد. در شعر و ادب معاصر نیز شکواییه گاه مورد توجه شاعران قرار گرفته و آنان نیز چون پیشینیان در خلال اشعار خود کم و بیش بدان توجه کرده اند. رهی معیری از جمله شاعران معاصر است که می توان رگه هایی از انواع شکایت را در دیوان او مشاهده کرد. او نیز چون دیگر شاعران به دلایل متعدد به طرح شکایت در اشعار خویش پرداخته است. از جمله دلایل رهی می توان به اوضاع سیاسی – اجتماعی زمانه، بیماری و عشق نافرجام او اشاره کرد. از میان انواع شکایت ها، شکایت های فلسفی، اجتماعی، سیاسی و شخصی، در اشعار رهی قابل مشاهده است.

کلیدواژه ها:

رهی ، شکایت ، شعر ، بث الشکوی ، شکوه