تدوین چهارچوب پذیرش کودکان اوتیسم و رفتار صحیح با آنان در قالب آموزش و پرورش

هدف پژوهش حاضر تدوین چهارچوب پذیرش کودکان اوتیسم و رفتار صحیح با آنان در قالب آموزش و پرورش می باشد. این تحقیق با روش تحلیل محتوا و با رویکرد کیفی و به صورت علمی مروری انجام گرفته است و از طریق مطالعه کتابخانه ای - اسنادی بوده است . طیف اتیسم (اوتیسم )، اختلالی نورولوژیک است که خودش را در سالهای اولیه رشد کودک نمایان می کند. این اختلال باعث مشکلاتی چون رفتارهای تکراری وکلیشه ای ، نقص در مهارتهای ارتباطی کلامی و غیر کلامی و رفتارهای اجتماعی می گردد. در حال حاظر آمار شیوع اتیسم ۱ نفر در هر ۵۹ تولد است و مهمترین علتهای ان را در نقایص ژنتیک و زیست محیطی شناسایی نموده اند. برای تشخیص اوتیسم در یک کودک باید رفتار، ارتباط و سطح رشد ذهنی کودک به دقت بررسی شود. از آن جایی که بعضی از علایم این بیماری با بعضی از بیماری های دیگر مشترک است ، ممکن است متخصصین آزمایش ها و آزمایش های پزشکی متفاوتی را برای کودک تجویز کنند تا از وجود یا عدم وجود مشکلات دیگر در کودک مطمئن شوند. با یک بررسی کوتاه در یک جلسه ممکن نیست که بتوان به طورقطع وجود اوتیسم را در کودکی ثابت کرد. مشاهدات والدین و بررسی کامل مراحل رشد کودک از لازمات تشخیص اوتیسم در یک کودک می باشد. در نگاه اول ممکن است کودک اوتیستیک به نظر عقب مانده ذهنی ، دارای اختلال رفتاری ، دارای مشکل شنوایی و یا دارای رفتارهای عجیب به نظر برسد. البته ممکن است تمام این علایم در یک کودک اوتیستیک وجود داشته باشند که این امر خود باعث مشکل تر شدن تشخیص می شوند. به هرحال در ابتدای امر بایستی معاینه دقیق و کاملی از کودک به عمل آید؛ زیرا به این ترتیب می توان یک برنامه مناسب و دقیق برای کمک به کودک اوتیستیک و درمان او تهیه کرد. آموزش مساله ای است که هرطیفی از جامعه باید از آن بهره مند شود اما برخی افراد به دلیل شرایط ویژه ای که دارند برای بهره گیری از شرایط نیازمند فضا و امکاناتی متفاوت تر هستند؛ از جمله این افراد کودکان و دانش آموزان اوتیستیک می باشند که نسبت به سایر گروه های با شرایط ویژه ، به دلیل تعداد کم و عدم آگاهی کافی از شرایطشان مهجور واقع شده اند.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، کودکان استثنایی ، نیازهای ویژه ، آموزش و پرورش استثنایی