پاسخ شدت های مختلف توانمندسازی پس فعالی بر تحریک پذیری مسیر قشری- نخاعی در افراد جوان تمرین کرده

هدف: تغییر در تحریک پذیری قشری-نخاعی باعث تغییر در برون داد عصبی و در نهایت تغییر نیروی بیشینه خواهد شد. عوامل مختلف تمرینی و غیر تمرینی روی این پاسخ عصبی عضلانی نقش دارند و به نظر می رسد شدت مداخله از عوامل موثر در این خصوص باشد. هدف تحقیق حاضر بررسی پاسخ های سیستم عصبی مرکزی با استفاده از ابزار TMS پس از چند انقباض آماده ساز با شدت های مختلف بود. روش کار: ۸ آزمودنی (میانگین سن ۷۰/۲±۸/۲۴ سال و وزن ۵۲/۸±۴/۷۲ کیلوگرم) پروتکل تحقیق را در سه جلسه مجزا با انقباضات آماده ساز در حرکت هند گریپ با شدت های ۲۰ ، ۵۰ و ۸۰ درصد RMS MVC اجرا کردند و در چند نوبت پس از آن میزان تحریک پذیری قشری-نخاعی، فعالیت الکتریکی عضله زند اعلائی قدامی و نیروی بیشینه در حرکت هند گریپ اندازه گیری شد و با روش آماری آنوای مکرر مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج: میزان امپلی توده پتانسیل برانگیختگی حرکتی (MEP)پس از انقباض آماده ساز با شدت ۲۰ درصد افزایش یافت اما با افزایش شدت انقباض آماده سازبه ۵۰ و ۸۰ درصد کاهش یافت، بدین صورت که بین شدت ۲۰ و ۸۰ درصد (۰۰۱/۰>P) و ۲۰ و ۵۰ درصد (۰۴۱/۰>P) تفاوت وجود داشت، این درحالی است که بین ۵۰ و ۸۰ درصد تفاوت معنادارنبود، از طرفی میزان نیروی ارادی سنجیده شده به وسیله حداکثرانقباض ارادی و همچنین فعالیت الکتریکی آن در بلافاصله و پس از ۵ دقیقه انقباض آماده ساز تغییر معنادار نشان نداد(۰۵/۰p>). نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که تحریک پذیری قشری- نخاعی پس از فعالیت آماده ساز کم شدت افزایش می یابد ولی با افزایش شدت فعالیت به سطوح متوسط و زیاد ،کاهش می یابد.بنابراین تعامل پیچیده بین تغییرات در تحریک پذیری فوق نخاعی به دنبال انقباضات آماده ساز و تاثیر آنها بر توانایی فرد برای بهبود یا حفظ نیروی تولیدی وجود دارد و نیاز به بررسی بیشتر دارد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی پس فعالی ، تحریک مغناطیسی فراجمجمه ای ، فعالیت مقاومتی ، الکترومیوگرافی سطحی ، پتانسیل برانگیختگی حرکتی