حافظ و آشنایی زدایی در قلمرو تلمیح

تلمیح از آشناترین و پرسابقه ترین شگردهای بلاغی در ادبیات ایران و جهان است. در این نوشتار به شیوه های کاربرد تلمیح در معنای ویژه تر و رایج تر آن که عبارت از اشارات داستانی است، در شعر حافظ توجه می شود. حافظ تلمیحاتی آشنا را در نمونه هایی چشمگیر، به شکل و شیوه ای ناآشنا و متفاوت روایت می کند. گاه داستان را از گونه ای دیگر می نگرد و گاه از ایهام و تناسب در پیچیده کردن ساختار اشاری و تداعی انگیز تلمیح بهره می گیرد. از شگردهای شاخص او در این زمینه آمیزش سنت های گوناگونی است.

کلیدواژه ها:

Hafiz ، allusion ، difamiliarization ، amphiboly ، fictional allusions