اثرات آلکالینیزاسیون ورهیدراسیون برغلظت سرمی پتاسیم درسرم گوساله های تازه متولدشده مبتلابه اسهال

مقدمه: افزایش غلظت پتاسیم پلاسما در گوساله های تازه متولد شده ی مبتلا به اسهال با اسیدیته ی بالا و کمبود آب بسیار شدید همراه است و بنابراین معمولا با تزریق داخل وریدی مایعات حاوی بیکربنات سدیم اصلاح می شود. هدف شناسایی متغیر های بالینی و آزمایشگاهی که با تغییرات پتاسیم پلاسما در طول دوره ی درمان مرتبط هستند و اثبات اثر محلول هایپرتونیک بیکربنات سدیم(۸.۴%) بر پتاسیم پلاسما و کاهش آن است. مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع کوهورت صورت گرفته است ۷۱ گوساله ی تازه به دنیا آمده ی مبتلا به اسهال با توجه به یک پروتکل بالینی با استفاده از یک محلول الکترولیت خوراکی و کمپلکسی از سدیم بیکربنات ۸.۴% (۲۵۰-۷۵۰میلی مول)، سالین۰.۹%(۵-۱۰ لیتر) و دکستروز ۴۰% (۰.۵ لیتر) بصورت انفوزیون وریدی تحت درمان قرار گرفته اند. بحث و نتیجه گیری: انفوزیون با سدیم بیکربنات ۸.۴% به میزان ۲۵۰-۷۵۰ میلی مول بطور فوری و پایدار میزان پتاسیم پلاسما را کاهش داده است. یک ساعت پس از پایان یافتن یا با شروع انفوزیون بیکربنات سدیم ۸.۴% با قطرات ثابت،تغییرات پتاسیم پلاسما بسیار شبیه به تغییرات PH خون وریدی بوده  است. غلظت های سدیم پلاسما و حجم پلاسما(r:-۰.۷۳ , -۰.۵۷ , -۰.۵۳ , P<۰.۰۰۱ ) تغییرات پتاسیم پلاسما در طی ۲۳ ساعت بسیار مرتبط با تغییرات PH خون وریدی بوده است. وضعیت بالینی هیدراسیون و غلظت کراتینین سرم (r:-۰.۷۱ , ۰.۶۳ , ۰.۶۲ , p<۰.۰۰۱ ) این مطالعه تاکید بر اهمیت قلیایی کردن و اصلاح کم آبی در درمان هیپوکالمی در گوساله های تازه متولد شده ی مبتلا به اسهال دارد.

کلیدواژه ها:

مایع درمانی ، هیپرکالمی ، هیپرتونیک ، سدیم بیکربنات ، گوساله ، اسهال