بررسی تاثیر روغن سیاه دانه بر روند ترمیم زخم پوستی در موش صحرایی

مقدمه: مطالعه دامپزشکی سنتی همچون سایر علوم از آزمون و خطا به وجود آمده است. هم اکنون در بسیاری از کشورهای توسعه یافته ،استفاده ازگیاهان دارویی وطب سنتی در درمان بسیاری از بیماری ها ازجمله درمان زخم ها،فشارخون،دیابت و بسیاری از عوارض دیگربه کار میروند. روش کار: بدین منظور، تعداد ۲۴ سر موش صحرایی در محدوده وزنی ۲۲۵ گرم  بمدت ۱۰ روز از همه نظر یکسان سازی شد. سپس، حیوانات به ۴گروه شش تایی:شاهد،گروه کنترل ،روغن سیاه ۲درصد(جراحی۱)،۵در صد(جراحی۲)و ۱۰درصد(جراحی۳)تقسیم شدند. محل ایجاد زخم بر روی قسمت میانی از پشت حیوان بود . روش بیهوشی رت ها کتامین با دوز mg/kg ۶۰ و داروی زایلازین با دوز mg/kg۶ استفاده شد. زخم پوستی تمام ضخامت به وسیله شابلون ۱در۱ در ناحیه مذکور ایجاد شد. بلافاصله پس از ایجاد زخم ،محل مورد نظر با سرم فیزیولوژی شست و شو داده شد. نمونه گیری در روزهای ۱ ، ۷و ۲۱ از شروع آزمایش انجام شد و مساحت زخم نیز هر ۴۸ساعت یکبار تا بهبود کامل زخم انذازه گیری شد. وسعت زخم در روز اول به عنوان ۱۰۰درصد در نظر گرفته شد و وسعت زخم در روزهای بعد با مساحت آن ها در روز اول مقایسه شد.به منظور بررسی آماری نتایج درصد بهبودی زخم گروه های مختلف طی تمام روزهای درمان بر اساس آزمون one way ANOVA و Tukey با یکدیگر مقایسه شدند. بحث و نتیجه گیری: طبق بررسی های هیستوپاتولوژیک و  تجزیه و تحلیل تغییرات فاکتورهای مربوط به بهبود زخم مشخص گردید که روغن سیاه دانه ، تفاوت معنی داری در فاکتورهای مربوط به بهبود زخم نسبت به گروه شاهد ایجاد کرد.

کلیدواژه ها:

: ترمیم زخم ، سیاه دانه ، موش صحرایی