تجمع کادمیوم، مس و آهن در بافت های ماهی شبه شوریده Johnius belangerii (C.) در سواحل شمالی خلیج فارس (بندر دیلم)

چکیده در مطالعه حاضر غلظت فلزات سنگین کادمیوم، مس و آهن در بافت های عضله، آبشش و کبد ماهی شبه شوریده در آبهای سواحل بندر دیلم در استان بوشهر به مدت یک سال از شهرریورماه ۱۳۸۵ تا پایان مردادماه ۱۳۸۶ به صورت فصلی به منظور مقایسه با استانداردهای جهانی و آگاهی از سلامت ماهی برای مصارف انسانی اندازه گیری شد. ماهی شبه شوریده مورد مطالعه توسط تور ترال صید شده و نمونه برداری از ماهیان به صورت تصادفی انجام گرفت. ماهیان از نظر طولی به سه گروه A، B و C تقسیم گردیدند و بافت های آبشش، عضله و کبد برداشت شد. نمونه ها توسط اسید غلیظ هضم و توسط دستگاه جذب اتمی آنالیز شدند. نتایج نشان داد که میزان غلظت فلزات سنگین در بافت های آبشش، عضله و کبد ماهیان در فصول مختلف سال اختلاف معنی داری را نشان داد. بیشترین غلظت کادمیوم، مس و آهن در بافت کبد ماهیان و کمترین غلظت آنها در بافت عضله مشاهده شد. میزان غلظت فلزات سنگین از پاییز به سمت زمستان روند کاهشی و از زمستان به سمت بهار و تابستان روند افزایشی نشان داد و این حالت برای هر سه فلز صادق بود که می تواند ناشی از تغییرات فصلی و درجه حرارت باشد. غلطت کادمیوم در ماهیان از حد مجاز جهانی NHMRC، WHO و MAFF بیشتر و غلظت مس و آهن از حد مجاز جهانی کمتر بود، به طوری که میزان فلز کادمیوم در بافت عضله ماهیان منطقه دیلم (g/µg۰۹/۰±۳۴/۰) به طور معنی داری بیشتر از استاندارد NHMRC(g/µg ۰۵/۰)، WHO (g/µg ۲/۰) و MAFF (g/µg ۲/۰) بود.

کلیدواژه ها:

فلزات سنگین