تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگوساکارید بر شاخص های رشد، تغذیه، بازماندگی و ترکیب لاشه در میگوی وانامی (Litopenaeus vannamei)

چکیده در این پژوهش، اثر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگوساکارید بر میزان رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه در میگوی وانامی (Litopenaeus vannamei) مورد بررسی قرار گرفت. میگوها با میانگین وزنی ۱۲/۰±۵/۲ گرم و با تراکم ۲۵ قطعه در حوضچه های فایبرگلاس به مدت ۵۱ روز مورد تغذیه قرار گرفتند. در این آزمایش از طرح کاملا تصادفی شامل سطوح صفر (شاهد)، ۵/۱، ۳ و ۵/۴ گرم مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم جیره با میزان پروتئین ۷/۳۸ درصد و چربی حاوی ۸۵/۳ درصد استفاده شد. نتایج به دست آمده بیانگر تفاوت معنی دار از نظر میزان رشد و کارایی تغذیه در بین تیمارها بود (۰۵/۰P<). بیش ترین عملکرد رشد و تغذیه در میگوهای تغذیه شده با سطح ۳ گرم مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم غذا مشاهده شد. از نظر بازماندگی تفاوت معنی داری بین تیمارها مشاهده نگردید (۰۵/۰P>). نتایج آنالیز لاشه نشان داد که با افزایش سطح مانان الیگوساکارید در جیره میزان پروتئین لاشه نیز افزایش یافت. در مجموع چنین نتیجه گیری می شود که افزودن ۳ گرم مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم جیره می تواند بر رشد و بازماندگی میگوی وانامی موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

رشد