تاثیر تفکر راهبردی بر تخصیص بهینه منابع

تحقیقات و بررسی های دهه اخیر نشان می دهد که یکی از اصلی ترین دلایل شکست سازمان ها در اجرا و نیل به اهداف راهبردی، عدم همخوانی و همسویی منابع موجود با تفکر راهبردی حاکم بر سازمان ها می باشد. تفکر راهبردی به عنوان یک سیستم یادگیرنده و پویا، به سازمان این امکان را می دهد که با تغییرات محیطی و رقبا، بهبود و توسعه مستمری را تجربه کند. با تمرکز بر تحلیل فرصت ها و تهدیدها، سازمان می تواند به شناخت بهتری از محیط خارجی و داخلی خود برسد و اقدامات خود را در راستای اهداف استراتژیک تنظیم کند. ماهیت پویا و تاثیرگذار تخصیص منابع در محیط پر چالش و توام با تغییرات سریع از یک سو و رقابت سازمان ها، شرکت ها و موسسات برای حفظ موجودیت و ارتقاء آن باعث شده است تا روش های سنتی تخصیص منابع کارایی لازم را نداشته باشد. هدف اصلی نوشتار فوق تخصیص بهینه منابع مبتنی بر تفکر راهبردی بوده و روش تحقیق تعیین شده تحلیل و ارائه نظریه و جمع آوری اطلاعات نیز به دو شیوه کتابخانه ای و میدانی صورت پذیرفته است. تفکر راهبردی سازمان را به عنوان یک سیستم کلی در نظر می گیرد و وابستگی های کلیدی سازمان، از قبیل فرصت ها و تهدیدها و رابطه بین این عوامل را به درستی ترسیم و مفهوم یکپارچه ای از سازمان تداعی می کند. در این تفکر، تمرکز منابع در راستای دستیابی به هدف است. این منابع امکانات فیزیکی، منابع انسانی، توانمندی های تکنولوژی، مالی و... را شامل می شود.

کلیدواژه ها:

تفکر راهبردی ، منابع ، سازمان ، تخصیص منابع