تخیل خلاق درآثارنقاشی سهراب سپهری از منظر محی الدین ابن عربی

سهراب سپهری از شاعران و هنرمندان نوپرداز ایرانی است که مبنای فکری و اندیشه های عرفانی این هنرمند درخلق تصاویر مناظر طبیعی، از نظام تخیلی موجود در ناخودآگاه ذهن او نشات گرفته است و تجلی نوع تفکرات و درونیات هنرمند نسبت به هستی و مظاهر آن می باشد. و از طرفی دیگر جاذبه، غنا، در عین سادگی و به دور از پیچیدگی فنی و فرمالیستی نقاشی های سپهری به دلیل شگرد او در هماهنگ ساختن بی نظیر آراء و اندیشه ها ی فلسفی او با عناصر طبیعی است. بررسی اندیشه های عرفانی سهراب سپهری در «مجموعه نقاشی های تنهء درختان» و ارتباط آن از منظر تخیل خلاق ابن عربی از اهداف مدنظر این مقاله می باشد. ضمن بیان عرفان سهراب سپهری و گردآوری آراء و تفکرات ابن عربی، به بررسی تاثیرات پذیرفته شده ی آثار سهراب سپهری می پردازیم و هم چنین به مطالعه در اندیشه های عرفانی، مکاتب فکری و فلسفه ای متاثر از آن ها، در آثار سپهری پرداخته شده است. با مطالعه بیان نمادینی که در انتخاب رنگ ها، عناصر، ترکیب بندی نقاشی هایش داشته است، آثارش مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت. با توجه به این که سوال اصلی پژوهش «چگونه اندیشه های عرفانی سهراب سپهری را در آثارش از باب تخیل خلاق ابن عربی بررسی کنیم؟» می باشد، این تحقیق حاکی از آن است که درختان در آثار سپهری نماد عالم معنی و هستی هستند و به مخاطب این درک را القاء می کند که عالم درختان یکی ازخوانش های هستی می باشند. آن چه قابل تامل می باشد، ظهور نوعی خودآگاهی در جهان نوین است که باعث هم زیستی دوباره فرهنگ ها و تمدن های گوناگون می باشد که آن هم مستلزم ترکیب خلاقانه علم، هنر و عرفان با ساز وکار خود ویژه ای است که متفکران بسیاری را در سراسر عالم به تفکر و تعمق وا داشته است و نوید بخش دنیای هماهنگ و متعالی-ست. روش تحقیق ماهیت توصیفی – تحلیلی و با استفاده از گردآوری منابع کتابخانه ای می باشد.

کلیدواژه ها:

سهراب سپهری ، عرفان شرقی ، تخیل خلاق ، محی الدین ابن عربی