نقش بازی در افزایش سازش یافتگی دانش آموزان

ایجاد موقعیتهای یادگیری تعاملی، روشهای مطلوب آموزش و پرورش به شمار می آید. پژوهشگران و دانشمندان در حوزه آموزش و پرورش، ارزشهای والای تعاملی بودن محیطهای آموزشی را پیوسته مطرح و بر آن تاکید کرده اند. این محیطها شامل موقعیتهایی هستند که در آنها دانش آموزان به جای اینکه گیرندگان غیرفعال اطلاعات از منابع آموزشی باشند، خود به طور مستقیم در فرایند یادگیری شرکت فعالانه دارند. یکی از موقعیتهای تعاملی بین شاگرد و معلم، بازی است که در بطن خود، دارای هدف آموزشی است؛ یعنی انتقال نکته ای خاص، برجسته کردن قابلیتهای ویژه با تعمیق مهارت یا افزایشسازگاری و سازش یافتگی و تعمیق و افزایش یادگیری . دانش اموز در خلال بازی به کشف محیط اطراف خود می پردازد و از طریق بازی نخستین گام ها را برای اجتماعی شدن بر می دارد ، همکاری و تشریک مساعی با گروه را یاد می گیرد و برکیفیت تاثیر گذاری بر دیگران و تاثیر پذیری آگاه می شود . کودکان از طریق بازی یاد می گیرند که چگونه می توانند پذیرش افراد گروه را به دست آورند و به میزان توانایی های لازم برای موفقیت در گروه پی می برند . هم چنین بر چگونگی استفاده از توانایی های دیگران برای رفع نیاز های خود اگاه می شوند .

کلیدواژه ها:

بازی ، سازش یافتگی ، دانش آموزان