مقدمه: تقریبا ۷۰ درصد از پارگی های ACL طی مکانیسم غیربرخوردی اتفاق می افتد. و بیش از ۷۰ درصد از آسیب ها در هنگام شرکت در ورزش رخ می دهد. در بررسی منابع پژوهشی و مطالعات آنالیز ویدیویی متعددی که کینماتیک اندام ها در لحظه وقوع آسیب ACL را بررسی نموده اند، گزارشات به این ترتیب است که وجود یک فاکتور به تنهایی نمی تواند تاثیر زیادی بر ایجاد آسیب ACL داشته باشد بلکه ترکیبی از چند فاکتور با هم شامل کاهش پلانتار فلکشن مچ پا در لحظه برخورد با زمین (فرود با پاشنه یا کف پا)، افزایش والگوس زانو، کاهش فلکشن زانو و افزایش اکستنشن تنه در هنگام وقوع این آسیب نقش دارند. بنابراین در این پژوهش ما تغییرات عوامل کینماتیکی را پس از آسیب در افراد با بازسازی ربات صلیبی قدامی بررسی نمودیم.روش: مطالعه حاضر از نوع تحقیقات نیمه تجربی است که به صورت میدانی انجام گرفت. شامل ۲۰ مرد تعداد نمونه های آماری با استفاده از نرم افزار تعببن حجم با در نظر گرفتن اندازه ۰/۵۰، توان ۰/۸۰ و آلفای ۰/۰۵تخمین زده شد. آزمودنی ها در ۲ گروه شامل گروه کنترل و گروه ACL-R هستند می باشد. زوایای مفاصل با استفاده از نرم افزار Coach Eyes محاسبه شد. به منظور تجزیه و تحلیل یافته های این مطالعه از نرم افزار SPSS نسخه ۲۱ استفاده شد. بحث: میزان افتادگی لگن در سمت مقابل و والگوس داینامیک افراد با بازسازی رباط صلیبی قدامی در مقایسه با افراد گروه کنترل متفاوت و در سطح معناداری می باشد. گردد میزان فلکشن زانو در لحظه فرود و فول فلکشن زانو در لحظه Mid Stance تماس پا در افراد با بازسازی رباط صلیبی قدامی در مقایسه با افراد گروه کنترل متفاوت و در سطح معناداری می باشد.نتیجه گیری: پژوهش ما نشان داد که کینماتیک افراد پس از آسیب رباط صلیبی قدامی، عمل جراحی بازسازی و توانبخشی دچار تغییرات معناداری می شود که احتمالا این تغییرات خود می تواند ریسک فاکتوری برای ایجاد آسیب مجدد یا آسیب های دیگر ورزشی باشد. پس بنابراین میتوان با توجه به کینماتیک مفاصل اندام تحتانی، تمرینات اصلاح الگوی حرکتی از وقوع آسیب مجدد پیشگیری نمود.
