شناسایی و اولویت بندی روش های روسازی سطوح پروازی فرودگاه های ایران با استفاده از تکنیک های تصمیم گیری چند معیاره (MCDM )

در این پژوهش تلاش شده است که با نگاه چندجانبه بر موارد مهم و تاثیرگذار،ضمن رفع نواقص موجود،به تفکیک و گزینش روش های متنوع روسازی سطوح پروازی پرداخته شود.برای رسیدن به این هدف، ابتدا تلاش می گردد با مروری بر مبانی و پیشینه پژوهش های به انجام رسیده در این حوزه،معیارهای موثر سنجیده شود و سپس با بررسی مزایا و معایب این روش ها، گزینه ی منتخب ارائه گردد.این موضوع به دلیل حصول منافع ایمنی، زیست محیطی و اقتصادی از اهمیت زیادی برخوردار است. متاسفانه تا به امروز در انتخاب یک تکنیک با ویژگی های چند معیاره برای استفاده در اولویت بندی متد روسازی غفلت شده است. این مساله، ناخواسته هر فرودگاه را متحمل هزینه های هنگفتی می نماید. از آنجا که تبادل شاخص ها در اولویت بندی انواع روسازی بر اساس ویژگی های خاص آنها یک مسئله چند معیاره غیرجبرانی می باشد،حل این مسائل با تحلیل تخصصی پارامترهای موثر و بکارگیری دانش تصمیم گیری چندمعیار ه قابل انجام است،بر این اساس پس از شناسایی معیارها مبتنی بر مبانی نظری و نهایی سازی بر اساس نظرات خبرگان،برای وزن دهی به معیارها از تکنیک خبره سنجی (میانگین وزن ارائه شده توسط خبرگان پژوهش) و با توجه به شرایط مساله از تکنیک الکتره برای اولویت بندی روش های روسازی (آلترناتیوهای تصمیم گیری) استفاده شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که ترتیب اولویت در این روسازی ها، عبارتند از آسفالت سنتی، ،آسفالت پلیمری، آسفالت ماستیکی(SMA ),بتن سنتی،آسفالت لاستیکی،آسفالت سبز،آسفالت متخلخل،بتن منعطف(ECC )،بتن سبز،بتن اسفنجی که بر این مبنا پیشنهاد می گردد از نتایج حاصل برای انتخاب گزینه ی مناسب در فرودگاه های کشور استفاده شود.

کلیدواژه ها:

هوانوردی ، سطوح پروازی ، روسازی ، تصمیم گیری چندشاخصه