بررسی تاثیر مشخصات شیارها بر مقاومت لغزندگی روسازی های بتنی شیارزنی شده

تامین مقاومت لغزندگی کافی یکی از مسائل مهم در ساخت روسازی­های بتنی می­باشد و با توجه به عدم اصطکاک کافی در رویه­های صاف و بدون بافت، از این نوع رویه­ها فقط می­توان در محل­هایی مثل پارکینگ و انبارها که مسئله­ی لغزندگی اهمیت چندانی ندارد، استفاده کرد. با وجود آن که دستورالعمل جامعی جهت ایجاد بافت روی روسازی­های بتنی وجود ندارد، اما روش­هایی مانند شیاردار کردن سطح رویه، گونی­کشی، جاروزنی و نیز در معرض قرار دادن سنگدانه­ها، جهت ایجاد بافت روی روسازی و افزایش اصطکاک مورد استفاده قرار می­گیرند. در این پژوهش، روش­ شیارزنی روی بتن تازه، با استفاده از آزمایش­های آونگ انگلیسی و پخش ماسه مورد مطالعه قرار گرفت. لذا، شیارهایی در سه فاصله­ی مرکز تا مرکز (۷/۱۲، ۱۹ و ۴/۲۵ میلی­متر)، سه پهنا (۵/۲، ۲/۳ و ۸/۳ میلی­متر) و سه راستا (عرضی، مورب و طولی) روی نمونه­های بتنی ایجاد شدند. نتایج این تحقیق نشان می­دهد که عمق بافت ایجاد شده، با افزایش فاصله و کاهش پهنای شیارها، کمتر می­شود. مقدار اصطکاک تولید شده در هر سه راستای شیارزنی، با افزایش فاصله­ی شیارها، کاهش یافته و با افزایش پهنای شیارها، ابتدا افزایش و سپس کاهش پیدا می­کند. مطابق نتایج، شیارهای عرضی بیشترین مقاومت لغزندگی را حاصل می­کنند.

کلیدواژه ها:

روسازی بتنی ، مقاومت لغزندگی ، بافت درشت ، شیارزنی ، اصطکاک