اثر فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا

هدف از پژوهش حاضر اثر فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری دادهها نیمه تجربی است . همچنین روش پژوهش حاضر از منظر گردآوری اطلاعات به صورت میدانی بود. جامعه آماری این پژوهش ، همه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول منطقه دو شهرتهران بودند که تعداد آنها در سال تحصیل ۱۳۹۹-۱۴۰۰بر اساس استعلام از آموزش وپرورش شهرستان تهران، ۲۲۳۱ نفر برآورد شد. بر اساس جدول مورگان،تعداد ۳۳۳ نفر به عنوان نمونه پژوهش و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و در مرحله بعد با پخش پرسشنامه تعداد ۶۰ نفر از افرادی که بیشترین نمره را از پرسشنامه اضطراب کرونا کسب نمودند به صورت دردسترس انتخاب شدند و در دو گروه تجربی و کنترل به صورت تصادفی قرار گرفتند. سپس پژوهشگر به مدت ۱۲ هفته برنامه اموزش در فضای مجازی را برای دانش آموزان تدارک دید که این برنامه هر هفته دو جلسه و هر جلسه به مدت ۱ ساعت برگزار شد. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه تصویر بدنی کش و همکاران (۱۹۸۷)، پرسشنامه سلامت عمومی ((GHQ و پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بود. در این تحقیق به منظور تجزیه وتحلیل دادهها از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. در بخش آمار توصیفی از محاسبه میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. دادهها در این تحقیق وارد رایانه و از طریق نرم افزار آماری ۲۴spss در سطح معنیداری ۰۵/۰ مورد تحلیل قرار گرفت . نتایج پژوهش نشان داد که فعالیت بدنی و بازی های تفریحی فردی بر بهبود نیمرخ روانشناختی (تصویر بدنی ، سلامت روان و خودکارآمدی ) کودکان و نوجوانان مبتلا به اضطراب کرونا اثر معنی داری دارد. لذا برنامه ریزی در جهت توسعه فعالیت بدنی در دوران کرونا و پسا کرونا برای کودکان و نوجوانان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، نیمرخ روانشناختی ، اضطراب کرونا ، تصویر بدنی ، خودکارآمدی