بررسی ارتباط یافته های سونوگرافی با نتایج ترمیم پارگی های عصب مدین (Median)

چکیده: مقدمه: آسیب عصب مدین (Median) شیوعی در حدود ۸/۲% در بیماران ترومایی دارد. تست های الکترودیاگنوستیک نمی توانند اطلاعات شفافی در مورد نوع آسیب ایجاد شده، تصویرسازی عصب قطع شده، تشخیص وجود یا عدم وجود نوروما و ارزیابی تشکیل اسکار بافتی اطراف ضایعه برای راهنمایی و برنامه ریزی جهت مداخله جراحی به پزشک بدهد. سونوگرافی یک متد تشخیصی قابل اعتماد، ارزان، سودمند و قابل دستیابی سریع در بالین بیمار است. مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی – تحلیلی، بیمارانی که با نشانه های آسیب و پارگی حاد عصب مدین دراثر ترومای نافذ در یک بخش ارتوپدی اموزشی در طی یک سال بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیمارانی با اختلالات عصبی مادرزادی، مبتلا به دیابت و سایر بیماری های سیستمیک یا سابقه جراحی روی اعصاب مچ دست و وجود دیسکوپتی های گردنی حذف شدند.  بیماران در پی گیری سه ماه بعد از ترمیم عصب تحت معاینه بالینی و تست های الکترودیاگنوستیک و سونوگرافی قرار گرفتند. یافته ها: در طی یک سال، به صورت گذشته نگر، ۲۱ بیمار شامل ۱۲ مرد و ۹ زن در بازه سنی ۲۰ تا ۵۵ سال، با ترمیم عصب مدین، وارد مطالعه شدند. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال ۵۱/۰±۵۸/۲ میلی متر و در دیستال ۶۱/۰±۵۱/۲ میلی متر به دست آمد. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال به محل آسیب در جنس مذکر به صورت معنادار بیشتر بود. بر اساس معاینات بالینی ۱۲ مورد (۱/۵۷%)، ۳ ماه پس از جراحی بهبودی کامل و ۹ مورد (۹/۴۲%) بهبودی نسبی داشتند. با توجه به آنالیز سونوگرافی، حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد بهبود یافته کامل، کمتر از بیماران با بهبودی نسبی بود. حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد با نتیجه الکترومیوگرافی ریجنراسیون عصب کمتر از بیماران با آسیب آکسونی شدید بود ولی رابطه معناداری یافت نشد. همچنین بیماران با آسیب در محل ورودی تونل کارپال با جراحی بهبودی کامل داشته اند ولی رابطه معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: از سونوگرافی می توان به عنوان یک روش کم هزینه و غیرتهاجمی برای بررسی نتیجه درمان آسیب اعصاب محیطی و پی گیری های پس از ترمیم استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

سونوگرافی ، عصب مدیان ، نوروما ، آسیب های اعصاب محیطی