فیکساسیون پیچ داخل - مدولاری برای جوش خوردگی تاخیری متاکارپ: گزارش موردی

چکیده:  شکستگی های متاکارپ آسیب های شایعی در ناحیه دست هستند که اغلب برای جابجایی یا ناپایداری شدید به مداخله جراحی نیاز دارند. روش های فیکساسیون گوناگونی از قبیل سیم های کیرشنر، صفحات، فیکساتورهای خارجی و پیچ های داخل - مدولاری استفاده می شوند که هر کدام عوارض احتمالی خاص خود را دارند. درک آناتومی و بیومکانیک متاکارپ برای مدیریت موفق بسیار مهم است. در اینجا، مردی ۳۶ساله را که بر اثر تصادف با موتورسیکلت دچار شکستگی متاکارپ دوم شده بود به عنوان نمونه ارائه می کنیم. پس از اینکه پینینگ اولیه ناموفق بود، جااندازی باز با کمک فیکساسیون داخلی انجام شد که بعدا یک پیچ سرصاف داخل - مدولاری جای آن قرار گرفت. فیزیوتراپی بعدی به نتیجه ای موفقیت آمیز در عملکرد و جوش خوردگی طبیعی منجر شد. روش های جراحی برای شکستگی های متاکارپ شامل پینینگ، آبکاری و دستگاه های داخل - مدولاری است که هرکدام مشخصات و ملاحظات خاصی دارند. درحالی که پینینگ مقرون به صرفه و کمتر تهاجمی است، آبکاری برای الگوهای شکستگی خاص ترجیح داده می شود و دستگاه های داخل - مدولاری امکان تحرک اولیه را فراهم می کنند. در نمونه ما، پیچ داخل ‑ مدولاری برای درمان جوش خوردگی تاخیری پس از عدم موفقیت های قبلی موثر بود. برای تایید اثربخشی و کشف عوارض بالقوه این جراحی به مطالعات گسترده تری نیاز است. این نمونه اهمیت روش های درمانی فردی را در شکستگی های پیچیده متاکارپ برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

استخوان های متاکارپال ، ثابت کردن شکستگی ، آسیب های دست ، شکستگی های جوش نخورده